Υπάρχουν άνθρωποι που φοβούνται τη λάσπη. Μη λερωθούν, μη χαλάσουν τα παπούτσια τους, μη χάσουν την εικόνα που με τόσο κόπο κατασκεύασαν για τον εαυτό τους. Προτιμούν τα καθαρά πεζοδρόμια, τις ασφαλείς διαδρομές και τις αποστάσεις από οτιδήποτε μπορεί να τους λερώσει.
Κι όμως, η λάσπη έχει τη δική της αλήθεια. Είναι το αποτύπωμα της διαδρομής, η απόδειξη πως κάποιος περπάτησε έξω από τους στρωμένους δρόμους. Πως διέσχισε χωράφια, ανηφόρες, μονοπάτια και δύσβατες πλαγιές. Πως δεν έμεινε θεατής της ζωής, κοιτάζοντάς την πίσω από ένα καθαρό τζάμι.
Τα λασπωμένα παπούτσια δεν είναι απαραίτητα σημάδι ακαταστασίας. Μπορεί να είναι παράσημο περιπέτειας, περιέργειας, ελευθερίας. Μπορεί να μαρτυρούν πως κάποιος δεν δίστασε να πλησιάσει τη φύση, να βραχεί, να σκοντάψει, να λερωθεί.
Στην κοινωνία, βέβαια, συμβαίνει το παράδοξο: εκείνοι που έχουν τα πιο καθαρά παπούτσια δεν είναι πάντοτε εκείνοι που έχουν τα καθαρότερα χέρια. Υπάρχουν άνθρωποι που δεν πάτησαν ποτέ στη λάσπη, αλλά άφησαν πίσω τους ολόκληρους κόσμους βουτηγμένους σε αυτήν.
Ίσως, τελικά, δεν έχει τόση σημασία πόσο καθαρά είναι τα παπούτσια μας, αλλά πού μας έχουν οδηγήσει. Γιατί η ζωή δεν περπατιέται με γυαλισμένα υποδήματα και προσεκτικά αποστειρωμένες διαδρομές. Και μερικές φορές, η λάσπη πάνω στα παπούτσια είναι πολύ πιο καθαρή από τη βρωμιά που κρύβεται κάτω από τα χαλιά.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου