Υπάρχουν τραγούδια που γράφονται για να διασκεδάσουν κι άλλα που γεννιούνται για να μη ξεχαστούν. Τραγούδια που ξεπερνούν τον δημιουργό τους και γίνονται κτήμα ενός ολόκληρου λαού. Γιατί ο λαός δεν τα τραγουδά απλώς. Τα κουβαλά στη μνήμη του, τα μπολιάζει με τις ιστορίες του και τα μετατρέπει σε συλλογική συνείδηση.
«Ήρωες, άπαρτα βουνά». Από την Αλαμάνα στον Γοργοπόταμο, η ιστορία συμπυκνώνεται σε λίγους στίχους. Διαφορετικές εποχές, διαφορετικοί αγώνες, αλλά το ίδιο αίτημα: ελευθερία και αξιοπρέπεια.
Η εξουσία συχνά θέλει να σβήσει τις μνήμες, να αποσιωπήσει τους αγώνες, να ξαναγράψει την ιστορία στα μέτρα της. Όμως υπάρχει κάτι που δύσκολα ελέγχει: το τραγούδι του λαού. Εκείνο που διασώζει όσα κάποιοι θέλουν να ξεχαστούν, κρατά ζωντανούς τους αγώνες και μεταφέρει από γενιά σε γενιά το ανεκπλήρωτο αίτημα της ελευθερίας.
Γιατί το τραγούδι δεν είναι απλώς αναπόληση. Είναι μνήμη που αντιστέκεται στη λήθη και υπενθύμιση πως η ελευθερία δεν κληρονομείται ως ιστορικό παράσημο. Κατακτάται ξανά και ξανά. Γιατί οι ήρωες δεν δικαιώνονται όταν τους τραγουδάμε, αλλά όταν δεν προδίδουμε τους λόγους για τους οποίους έγιναν ήρωες.
"Ήρωες, άπαρτα βουνά.
Ήρωες, με δώδεκα ζωές,
κάστρα του Ολύμπου
και του Παρνασσού φαντάσματα,
ήρωες μες στα χαλάσματα.
Αίματα, κόκκινο νερό,
αίματα, ποτάμι βουερό,
πυρ στην Αλαμάνα
και φωτιά στο Γοργοπόταμο
και φωτιά στο Γοργοπόταμο.
Εμπρός αδέρφια εμπρός
κι είναι μαζί μας ο λαός
στα πιο μεγάλα μας τα κατορθώματα
μες στις πέτρες και στα χώματα.
Θάνατος, μαύρος αδερφός.
Θάνατος, θα γίνω αθάνατος,
πυρ στην Αλαμάνα
και φωτιά στο Γοργοπόταμο
και φωτιά στο Γοργοπόταμο.
Αέρας στις κορφές
μαύρο φεγγάρι στις καρδιές
έλα και πάρε μόνος σου τη λευτεριά
με τραγούδια, όπλα και σπαθιά."
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου