Ακόμη και στο φαγητό έχουμε καταφέρει να δημιουργήσουμε στερεότυπα. Υπάρχουν τα φαγητά της μαμάς, τα ανδρικά και τα γυναικεία πιάτα, οι σωστοί συνδυασμοί, οι αποδεκτές γεύσεις και οι γαστρονομικές παραβάσεις. Λες και η απόλαυση χρειάζεται κοινωνική άδεια.
Έχουμε μάθει να ταξινομούμε ακόμη και την όρεξη. Ο άνδρας δικαιούται να παραγγείλει μια μπριζόλα με τις τιμές του κυνηγού, ενώ η γυναίκα καλείται συχνά να αρκεστεί σε μια σαλάτα, για να μη διαταράξει την εικόνα της κομψότητας. Το γλυκό γίνεται αμαρτία, η δεύτερη μερίδα ενοχή και η απόλαυση αντικείμενο διαπραγμάτευσης με τις κοινωνικές συμβάσεις.
Κι όμως, η γαστρονομία δεν έχει φύλο, όπως δεν έχει και η απόλαυση. Δεν υπάρχουν πιάτα που προσβάλλουν την αρρενωπότητα ούτε γεύσεις που μειώνουν τη θηλυκότητα. Υπάρχουν μόνο άνθρωποι που πεινούν, δοκιμάζουν, απολαμβάνουν και ανακαλύπτουν.
Ίσως, τελικά, το πιο δύσπεπτο συστατικό της κοινωνίας να μην είναι τα λιπαρά, η ζάχαρη ή το αλάτι, αλλά οι προκαταλήψεις που καταναλώνουμε καθημερινά χωρίς καν να διαβάζουμε την ετικέτα.
Γιατί η πραγματική ελευθερία αρχίζει όταν σταματάμε να ζητάμε άδεια ακόμη και για το τι μας αρέσει να βάζουμε στο πιάτο μας.
Και στην τελική, η ζωή είναι πολύ μικρή για να τρώμε σύμφωνα με τις προκαταλήψεις των άλλων.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου