Ίσως ένα από τα δυσκολότερα πράγματα στη ζωή δεν είναι να βιώνεις τα γεγονότα, αλλά να παρακολουθείς την εξέλιξή τους γνωρίζοντας πως δεν μπορείς να παρέμβεις. Να βλέπεις τα πράγματα να συμβαίνουν, να αντιλαμβάνεσαι προς τα πού οδηγούνται, να διακρίνεις τις αιτίες πίσω από τις συνέπειες και, παρ’ όλα αυτά, να παραμένεις θεατής.
Είναι μια παράξενη μορφή αδυναμίας. Όχι εκείνη που γεννιέται από την άγνοια, αλλά εκείνη που προκύπτει ακριβώς επειδή καταλαβαίνεις. Γιατί όσο περισσότερο αντιλαμβάνεσαι όσα συμβαίνουν, τόσο δυσκολότερο γίνεται να συμφιλιωθείς με την αδυναμία να τα αλλάξεις.
Κάποτε θα ήθελες να φωνάξεις, να προειδοποιήσεις, να ανατρέψεις την πορεία των πραγμάτων. Να σταματήσεις μια απόφαση πριν γίνει καταστροφική, να αποτρέψεις ένα λάθος πριν μετατραπεί σε μη αναστρέψιμη πραγματικότητα. Όμως ο κόσμος δεν λειτουργεί με βάση την ορθότητα των προβλέψεων ούτε αλλάζει επειδή κάποιος διέκρινε εγκαίρως το αδιέξοδο.
Και τότε ανακαλύπτεις το πιο επώδυνο παράδοξο: μπορεί να έχεις τη γνώση χωρίς τη δύναμη, τη συνείδηση χωρίς την επιρροή, τη διάθεση να αλλάξεις τα πράγματα χωρίς τη δυνατότητα να το κάνεις.
Η παρατήρηση, άλλωστε, δεν είναι πάντοτε ουδέτερη. Μερικές φορές γίνεται βάρος, σχεδόν συνενοχή, επειδή βλέπεις κάτι να εξελίσσεται και αισθάνεσαι πως η σιωπή σου σε τοποθετεί απέναντί του, ακόμη κι όταν δεν έχεις πραγματικά τη δυνατότητα να μιλήσεις ή να δράσεις.
Ίσως, τελικά, η μεγαλύτερη δοκιμασία δεν είναι να αποδεχτείς ότι δεν μπορείς να ελέγξεις τα γεγονότα. Είναι να μη χάσεις την ικανότητα να σκέφτεσαι, να κρίνεις και να αντιστέκεσαι εσωτερικά, ακόμη κι όταν η πραγματικότητα δεν σου επιτρέπει να επέμβεις. Γιατί υπάρχει διαφορά ανάμεσα στην αδυναμία να αλλάξεις τον κόσμο και στην παραίτηση από την ανάγκη να αλλάξει. Και αυτή τη διαφορά αξίζει να τη διαφυλάξεις.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου