Δεν χρειάζεται να καλλωπίζεις τις λέξεις σου για να αντιμετωπίσεις τις κακές γλώσσες. Ούτε να τις ντύνεις με ευγένειες που δεν αισθάνεσαι, μόνο και μόνο για να μη δυσαρεστήσεις εκείνους που έχουν κάνει την κακολογία δεύτερη φύση τους.
Οι κακές γλώσσες έχουν μια παράξενη επιμονή. Αναζητούν στα λόγια των άλλων όσα δεν βρίσκουν στη δική τους ζωή. Μεγεθύνουν το ασήμαντο, παραμορφώνουν το αυτονόητο και βαφτίζουν την εμπάθεια άποψη.
Δεν χρειάζεται, ωστόσο, να απολογείσαι για όσα είσαι, ούτε να μετράς την αξία σου με τα μέτρα των άλλων. Η γνώμη δεν είναι πάντα κρίση και ο ψίθυρος δεν γίνεται αλήθεια επειδή επαναλαμβάνεται.
Να μιλάς όταν έχεις κάτι να πεις. Να απαντάς όταν το θεωρείς αναγκαίο. Χωρίς περιττά περιτυλίγματα, χωρίς υποκριτικές ευγένειες, χωρίς τον φόβο μήπως κάποιος παρεξηγηθεί.
Γιατί οι λέξεις δεν χρειάζονται καλλωπισμό για να είναι αληθινές. Χρειάζονται περιεχόμενο, θάρρος και την ευθύνη εκείνου που τις εκφέρει.
Και οι κακές γλώσσες; Ας αναλάβουν κάποτε την ευθύνη των δικών τους λέξεων.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου