Ο καφές θέλει το αργό του βράσιμο. Δεν βιάζεται, δεν κάνει θόρυβο. Ανεβαίνει σιγά σιγά, σχηματίζει το καϊμάκι του και περιμένει τη στιγμή που θα τον απολαύσεις. Θέλει τον χρόνο του, τη σωστή θερμοκρασία και λίγη υπομονή. Αν τον αφήσεις να παρασυρθεί από τον ίδιο του τον βρασμό, θα χυθεί πριν προλάβεις να τον απολαύσεις.
Κάπως έτσι και οι λέξεις. Δεν χρειάζονται υπερβολές για να αποκτήσουν γεύση. Χρειάζονται περιεχόμενο, μέτρο και λίγη σιωπή.
Υπάρχουν άνθρωποι που μιλούν σαν να βράζει μέσα τους ολόκληρος ο κόσμος. Μεγαλώνουν τις προτάσεις, διογκώνουν τις σκέψεις, φορτώνουν τις λέξεις με βαρύγδουπα νοήματα. Λες και η αξία μιας σκέψης μετριέται από τον όγκο των λέξεων που τη μεταφέρουν.
Κι όμως, μια μικρή κουβέντα μπορεί να χωρέσει περισσότερη αλήθεια από έναν ολόκληρο λόγο. Μια σιωπή μπορεί να πει όσα δεν καταφέρνουν χίλιες λέξεις. Και μια απλή παρουσία να έχει μεγαλύτερη βαρύτητα από όλες τις διακηρύξεις του κόσμου.
Γιατί άλλο το καϊμάκι κι άλλο το φούσκωμα. Το πρώτο είναι τέχνη. Το δεύτερο συχνά είναι απλώς υπερβολή.
Ίσως τελικά να χρειάζεται να μάθουμε κάτι από τον καφέ. Να αφήνουμε τις σκέψεις να ωριμάζουν, τις λέξεις να κατασταλάζουν και τον ενθουσιασμό να βρίσκει το μέτρο του.
Γιατί δεν είναι κακό να βράζεις από ιδέες. Κακό είναι να μην έχεις τίποτα ουσιαστικό να πεις και να προσπαθείς να το καλύψεις με μεγάλες κουβέντες.
Μην φουσκώνεις, λοιπόν, τα λόγια σου. Άφησε λίγο καϊμάκι στη σκέψη και χώρο στη σιωπή. Κράτα τον καφέ ζεστό και τη σκέψη δυνατή.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου