Κάθε μενού είναι, με έναν παράξενο τρόπο, μια μικρή πρόταση ζωής. Δεν αποκαλύπτει μόνο τι μπορείς να παραγγείλεις, αλλά και τι θεωρείς σημαντικό να γευτείς. Άλλωστε, η ζωή μοιάζει με ένα μεγάλο εστιατόριο, όπου καθημερινά καλούμαστε να επιλέξουμε ανάμεσα σε γεύσεις, επιθυμίες, ανάγκες και ανθρώπους.
Στον κατάλογο της κοινωνίας μας, όμως, οι επιλογές είναι κάπως παράδοξες. Υπάρχει αφθονία από φιλοδοξία, ανταγωνισμό, ατομισμό και επίδειξη. Τα πιάτα της εξουσίας σερβίρονται συχνά με πολυτελή περιτύλιξη, ενώ η αδικία αποτελεί καθημερινό έδεσμα για πολλούς. Η υποκρισία προσφέρεται ως ορεκτικό και η αδιαφορία ως συνοδευτικό σχεδόν κάθε κοινωνικής συναναστροφής. Κι όμως, τα πιο σημαντικά συστατικά της ζωής δεν βρίσκονται στις ακριβές συνταγές. Η ανθρωπιά, η αλληλεγγύη, η αξιοπρέπεια, η ειλικρίνεια και η ενσυναίσθηση δεν χρειάζονται περίτεχνες παρουσιάσεις. Χρειάζονται ανθρώπους πρόθυμους να τις προσφέρουν. Η αγάπη δεν θέλει συντηρητικά, η φιλία δεν χρειάζεται τεχνητά αρώματα και ο έρωτας δεν αντέχει να σερβίρεται σε μερίδες ιδιοκτησίας.
Ίσως, λοιπόν, χρειάζεται να ξαναγράψουμε τον κατάλογο. Να αποσύρουμε τα πιάτα της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, να αφαιρέσουμε την αλαζονεία από τις συνταγές της εξουσίας και να σταματήσουμε να θεωρούμε πολυτέλεια όσα θα έπρεπε να αποτελούν αυτονόητα δικαιώματα. Να προσθέσουμε περισσότερη ελευθερία, λιγότερο φόβο, περισσότερη δικαιοσύνη και λιγότερη υποκρισία. Να μάθουμε να μοιραζόμαστε, γιατί το τραπέζι αποκτά πραγματικό νόημα όταν χωράει και τον διπλανό μας.
Και μια τελευταία παρατήρηση για τον κατάλογο: Δεν χρειάζεται να παραγγείλουμε τα πάντα. Αρκεί να επιλέξουμε εκείνα που κάνουν τη ζωή περισσότερο ανθρώπινη. Γιατί η μεγαλύτερη φτώχεια δεν είναι να μην έχεις τι να φας. Είναι να έχεις γεμάτο τραπέζι και να μην έχεις τίποτα να μοιραστείς.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου