Η ζωή έχει μια παράξενη συνήθεια: δεν περιμένει να τελειώσουν οι μονομαχίες, να καταλαγιάσει η σκόνη ή να αποδοθεί δικαιοσύνη. Προχωράει. Άλλοι φεύγουν, άλλοι έρχονται, όνειρα ναυαγούν, βεβαιότητες καταρρέουν και οι πρωταγωνιστές αλλάζουν, χωρίς απαραίτητα να αλλάζει και το έργο.
Οι Ντάλτον θα δραπετεύσουν ξανά, ο Ραν Ταν Πλαν θα εξακολουθεί να ψάχνει τον δρόμο του και ο Λούκυ Λουκ θα απομακρυνθεί καβάλα στο άλογό του, προς το ηλιοβασίλεμα. Ένας μοναχικός καουμπόι σε έναν κόσμο που έχει πάντα ανάγκη από ήρωες, κυρίως επειδή οι κακοί σπανίως συνταξιοδοτούνται.
Κι εμείς, θεατές και κομπάρσοι, θα συνεχίσουμε να παρακολουθούμε την ίδια παράσταση, να χειροκροτούμε τους νικητές, να θρηνούμε τους ηττημένους και να περιμένουμε πως στην επόμενη σκηνή κάτι θα αλλάξει. Μόνο που η ιστορία δεν έχει πάντα ηθικό δίδαγμα, ούτε η δικαιοσύνη εμφανίζεται στο τέλος κάθε επεισοδίου. Συχνά οι ίδιοι που προκαλούν την καταστροφή αναλαμβάνουν και την αποκατάστασή της, ενώ οι λογαριασμοί πληρώνονται από εκείνους που δεν συμμετείχαν ποτέ στο πάρτι.
Αλλά η ζωή δεν σταματά. Δεν ζητά συγγνώμη, δεν κάνει απολογισμό και δεν περιμένει να συμφωνήσουμε μαζί της. Γυρίζει σελίδα, ακόμη κι όταν αφήνει πίσω της ανοιχτούς λογαριασμούς.
Και κάπως έτσι, ο Λούκυ Λουκ χάνεται στο ηλιοβασίλεμα, οι Ντάλτον επιστρέφουν στο κελί τους -προσωρινά, φυσικά- και το επόμενο επεισόδιο είναι ήδη στα σκαριά.
Γιατί η ζωή συνεχίζεται.
Με ή χωρίς εμάς πρωταγωνιστές.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου