17/11/26

Άμα λάχει…


Υπάρχουν δύο τρόποι να αντιμετωπίζεις τη ζωή: να προσπαθείς να την προγραμματίσεις μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια ή να αφήνεις ένα μικρό περιθώριο στο απρόβλεπτο. Εκεί ακριβώς κατοικεί το «άμα λάχει».

Μια φράση λαϊκή, σχεδόν αφοπλιστική, που συμπυκνώνει μια ολόκληρη φιλοσοφία ζωής. Δεν είναι απαραίτητα τεμπελιά, ούτε παραίτηση από τη διεκδίκηση. Είναι η αναγνώριση πως δεν περνούν όλα από το χέρι μας. Πως η ζωή έχει τη δική της ατζέντα και σπανίως ζητά τη συγκατάθεσή μας.

Άμα λάχει, θα ταξιδέψουμε. Άμα λάχει, θα ερωτευτούμε, θα αλλάξουμε δουλειά, θα ξεκινήσουμε από την αρχή, θα κάνουμε κάτι παράλογο που αύριο μπορεί να αποδειχθεί το πιο λογικό πράγμα του κόσμου.

Το πρόβλημα αρχίζει όταν το «άμα λάχει» γίνεται άλλοθι για την αδράνεια. Όταν περιμένουμε από την τύχη να κάνει εκείνα που φοβόμαστε να τολμήσουμε. Γιατί η τύχη μπορεί να ανοίγει πόρτες, αλλά δεν έχει υποχρέωση να μας περάσει και το κατώφλι.

Ίσως, τελικά, η τέχνη της ζωής βρίσκεται στην ισορροπία: να σχεδιάζεις χωρίς να φυλακίζεσαι στα σχέδιά σου, να επιδιώκεις χωρίς να απαιτείς, να διεκδικείς χωρίς να πιστεύεις πως ελέγχεις τα πάντα.

Και να διατηρείς εκείνη την πολύτιμη ετοιμότητα απέναντι στο αναπάντεχο. Γιατί μερικές από τις ωραιότερες στιγμές δεν ήταν ποτέ προγραμματισμένες.

Άμα λάχει, λοιπόν. Αλλά όχι περιμένοντας τη ζωή να συμβεί. Φροντίζοντας να μας βρει ξύπνιους όταν θα συμβεί.


Δεν υπάρχουν σχόλια: