Υπάρχουν άνθρωποι που μοιάζουν με μέλισσες και άνθρωποι που μοιάζουν με μύγες. Όχι τόσο από τη φύση τους όσο από τον τρόπο που επιλέγουν να κινούνται μέσα στον κόσμο.
Η μέλισσα δεν χρειάζεται να της υποδείξεις πού βρίσκεται η ομορφιά. Ακόμη κι αν την αφήσεις σε έναν σκουπιδότοπο, θα αναζητήσει επίμονα ένα λουλούδι. Έχει μέσα της έναν προσανατολισμό προς το άνθος, μια ανεξήγητη έλξη προς ό,τι γεννά ζωή, άρωμα και δημιουργία.
Η μύγα, πάλι, μπορεί να βρεθεί στον ωραιότερο κήπο, ανάμεσα σε χρώματα, αρώματα και ανθισμένα παρτέρια, αλλά θα επιλέξει την κοπριά. Όχι επειδή δεν υπάρχει τίποτε άλλο γύρω της, αλλά επειδή εκεί στρέφεται η δική της επιθυμία.
Κάπως έτσι λειτουργεί και η ανθρώπινη κινητικότητα. Άλλοι διασχίζουν τον κόσμο αναζητώντας ιδέες, ομορφιά, γνώση και ανθρώπους που έχουν κάτι να προσφέρουν. Άλλοι περιφέρονται αδιάκοπα γύρω από τη μιζέρια, τη μικρότητα, το κουτσομπολιό και την τοξικότητα. Κι έχουν μάλιστα την εντύπωση ότι η αδιάκοπη μετακίνησή τους αποτελεί απόδειξη δραστηριότητας.
Μόνο που η κινητικότητα δεν σημαίνει απαραίτητα και εξέλιξη. Μπορείς να κινείσαι διαρκώς και να μη φτάνεις πουθενά. Να αλλάζεις χώρους, παρέες και περιβάλλοντα, χωρίς να αλλάζεις ποτέ το εσωτερικό σου τοπίο.
Γιατί τελικά δεν αποκαλύπτει τον άνθρωπο τόσο ο κήπος μέσα στον οποίο βρίσκεται, όσο εκείνο που επιλέγει να αναζητήσει μέσα του.
Η μέλισσα ψάχνει το άνθος. Η μύγα βρίσκει πάντα την κοπριά. Και οι δύο πετούν. Μόνο που δεν έχουν τον ίδιο προορισμό.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου