Πολυχρωμία...

Η φύση δεν αγαπά τις μονοχρωμίες. Ανθίζει σε αποχρώσεις, ανακατεύει χρώματα, αφήνει το ένα πέταλο να συμπληρώνει το άλλο. Δεν προσπαθεί να επιβάλει μια κοινή αισθητική. Δημιουργεί αρμονία χωρίς να καταργεί τη διαφορά.

Τα λουλούδια δεν ανταγωνίζονται για το ποιο θα έχει το ομορφότερο χρώμα. Το καθένα ανθίζει με τον δικό του τρόπο, στον δικό του χρόνο, χωρίς να ζητά την αποδοχή των υπόλοιπων.

Ίσως αυτό να είναι και το μυστικό της ομορφιάς του κόσμου. Να χωρούν όλα τα χρώματα χωρίς να χρειάζεται να αναμειχθούν σε ένα. Να συνυπάρχουν χωρίς να αφομοιώνονται, να διαφέρουν χωρίς να συγκρούονται.

Γιατί η πολυχρωμία δεν είναι απλώς η απουσία του γκρίζου. Είναι η ίδια η άρνηση της ομοιομορφίας.

Και ένας κόσμος που ανθίζει μόνο σε ένα χρώμα, όσο τέλειος κι αν μοιάζει, παραμένει ένας φτωχός κήπος.