Κρέμεται στο κλαδί σαν μια ώριμη υπόσχεση. Κόκκινο, στρογγυλό, σχεδόν προκλητικό. Το φως χαϊδεύει τη στιλπνή του φλούδα κι εκείνο μοιάζει να κρατά μέσα του ένα ολόκληρο καλοκαίρι.
Δεν βιάζεται να πέσει. Έχει ακόμη τη δική του σχέση με το δέντρο, μια λεπτή ισορροπία ανάμεσα στην επιθυμία της ελευθερίας και στην ασφάλεια της ρίζας.
Σαν εκείνες τις ομορφιές που δεν χρειάζεται να τις αγγίξεις για να τις ποθήσεις. Αρκεί να τις κοιτάξεις λίγο περισσότερο.
Κι ίσως ο πιο αισθησιακός καρπός να είναι εκείνος που παραμένει για λίγο ακόμη στο κλαδί. Όχι επειδή δεν είναι έτοιμος να προσφερθεί, αλλά επειδή γνωρίζει την αξία της αναμονής.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου