Κάθε χρόνο τα Χριστούγεννα μοιάζουν να βιάζονται περισσότερο. Πριν καλά καλά φύγει το φθινόπωρο, πριν πέσουν τα τελευταία φύλλα των δέντρων, οι βιτρίνες ντύνονται στα γιορτινά, τα φωτάκια ανάβουν, οι μελωδίες του Δεκέμβρη καταλαμβάνουν τα εμπορικά κέντρα και ο Άγιος Βασίλης πιάνει δουλειά από τον Νοέμβριο.
Γιατί άραγε αυτή η βιασύνη;
Ίσως επειδή δεν περιμένουμε πια τα Χριστούγεννα. Προσπαθούμε να τα προκαλέσουμε. Να επισπεύσουμε τη χαρά, να αγοράσουμε λίγη αισιοδοξία, να δημιουργήσουμε μια ατμόσφαιρα θαλπωρής μέσα σε μια καθημερινότητα που συχνά δεν αφήνει πολλά περιθώρια για γιορτή.
Υπάρχει, βέβαια, και η πιο πεζή εξήγηση: η κατανάλωση. Τα Χριστούγεννα δεν είναι μόνο μια γιορτή, είναι πλέον μια ολόκληρη εμπορική περίοδος. Όσο νωρίτερα αρχίζει, τόσο περισσότερος χρόνος υπάρχει για να καταναλώσουμε. Η νοσταλγία έγινε διαφημιστικό εργαλείο, η συγκίνηση προϊόν και το εορταστικό κλίμα μια ακόμη ευκαιρία για το ταμείο.
Κάπου ανάμεσα στα λαμπιόνια, τις προσφορές και τις στολισμένες βιτρίνες, όμως, χάνεται κάτι ουσιαστικό: η προσμονή.
Γιατί η ομορφιά μιας γιορτής βρίσκεται και στην αναμονή της. Στο πρώτο κρύο, στη μυρωδιά του μελομακάρονου, στο σπίτι που αρχίζει σιγά σιγά να αλλάζει, στην παιδική ανυπομονησία που δεν χρειάζεται να διαρκεί σαράντα ημέρες για να είναι αληθινή.
Ίσως τελικά βιαζόμαστε να φέρουμε τα Χριστούγεννα επειδή δυσκολευόμαστε να βρούμε μικρές αφορμές χαράς στις υπόλοιπες ημέρες του χρόνου.
Κι αυτό είναι ίσως το πιο παράδοξο: όσο νωρίτερα αρχίζουμε να γιορτάζουμε τα Χριστούγεννα, τόσο περισσότερο κινδυνεύουμε να ξεχάσουμε τι ακριβώς γιορτάζουμε. Γιατί η μαγεία δεν βρίσκεται στο πόσο νωρίς θα ανάψουν τα φωτάκια, αλλά στο αν υπάρχει ακόμη μέσα μας κάτι που μπορεί να φωτιστεί.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου