Η Κυριακή έχει μια παράξενη σχέση με τον χρόνο. Σαν να προσπαθεί να τον ξεγελάσει, να τον πείσει πως μπορεί για λίγο να σταματήσει. Οι δρόμοι ησυχάζουν, οι κινήσεις λιγοστεύουν, οι σκέψεις χαμηλώνουν τον τόνο τους. Κι εκεί, μέσα σε αυτή την προσωρινή παύση, δημιουργείται η ψευδαίσθηση πως ο κόσμος βρίσκει επιτέλους την ισορροπία του.
Αλλά πόση αλήθεια μπορεί να κρύβεται σε μια ησυχία που διαρκεί όσο και το διάλειμμα από την καθημερινότητα;
Ίσως η Κυριακή να μην είναι τόσο μια ημέρα ανάπαυσης όσο ένας καθρέφτης. Μας επιστρέφει όσα τις υπόλοιπες ημέρες φροντίζουμε να προσπερνάμε. Τις σκέψεις που δεν ολοκληρώθηκαν, τις επιθυμίες που αναβλήθηκαν, τις συζητήσεις που δεν έγιναν, τις διαδρομές που δεν τολμήσαμε να ακολουθήσουμε.
Η ακινησία, άλλωστε, δεν είναι πάντοτε απουσία κίνησης. Μπορεί να είναι μια εσωτερική εκκρεμότητα, ένας τρόπος να παραμένεις στο ίδιο σημείο ενώ όλα γύρω σου μεταβάλλονται. Να βλέπεις τον χρόνο να περνά και να συγχέεις την αναμονή με την υπομονή, τη συνήθεια με τη σταθερότητα, την παραίτηση με την αποδοχή.
Και ίσως εδώ βρίσκεται η κύβδηλη πλευρά της κυριακάτικης γαλήνης. Δεν είναι ότι ο κόσμος σταματά. Είναι ότι εμείς επιλέγουμε, για λίγο, να μη βλέπουμε προς τα πού κινείται.
Ωστόσο, υπάρχει μια άλλη ποιότητα ακινησίας. Εκείνη που δεν σε καθηλώνει, αλλά σου επιτρέπει να παρατηρήσεις. Να απομακρυνθείς από τον θόρυβο χωρίς να αποκοπείς από την πραγματικότητα. Να μη χρειάζεται να αποδείξεις τίποτα, να κατακτήσεις τίποτα, να προλάβεις τίποτα.
Ίσως τελικά η ουσία της Κυριακής να μην βρίσκεται σε όσα δεν κάνουμε, αλλά σε όσα προλαβαίνουμε να αισθανθούμε όταν σταματάμε.
Γιατί ο χρόνος δεν χρειάζεται να σταματήσει για να τον συναντήσουμε. Χρειάζεται απλώς να πάψουμε να τον προσπερνάμε.
Και αύριο είναι Δευτέρα. Ο κόσμος θα ξαναβάλει μπρος τις μηχανές του. Το ερώτημα είναι αν θα επιστρέψουμε κι εμείς στην ίδια τροχιά ή αν, μέσα στη σιωπή αυτής της Κυριακής, θα έχουμε ανακαλύψει έναν διαφορετικό τρόπο να κινούμαστε.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου