Υπάρχουν αποβάθρες που δεν περιμένουν απλώς τρένα. Περιμένουν ανθρώπους, εποχές, αποφάσεις, επιστροφές που δεν έγιναν ποτέ. Στην αποβάθρα του Ηλεκτρικού, ο χρόνος έχει μια παράξενη συνήθεια: περνάει αδιάκοπα, όπως οι συρμοί, αλλά δεν πηγαίνει πάντα μπροστά.
Εκεί, ανάμεσα στις κίτρινες γραμμές και στις μεταλλικές ράγες, η καθημερινότητα συναντά την ιστορία. Πρόσωπα βιαστικά, βλέμματα χαμηλωμένα, άνθρωποι που στριμώχνονται στον ίδιο συρμό χωρίς να μοιράζονται ούτε μια σκέψη. Ο καθένας με τον δικό του προορισμό, τη δική του μικρή ή μεγάλη εκκρεμότητα.
Κι όμως, οι αποβάθρες έχουν μνήμη. Έχουν ακούσει εξομολογήσεις που δεν ειπώθηκαν, αποχαιρετισμούς που κράτησαν ένα δευτερόλεπτο και συναντήσεις που άλλαξαν ζωές. Έχουν δει γενιές να περνούν, πόλεις να μεταμορφώνονται, κοινωνίες να ανεβαίνουν και να κατεβαίνουν από τα ίδια βαγόνια.
Ίσως τελικά η αποβάθρα να είναι ένα μικρό σύνορο. Από τη μια πλευρά η ζωή που αφήνουμε πίσω, από την άλλη εκείνη που νομίζουμε πως μας περιμένει. Μια λεπτή γραμμή ανάμεσα στην αναμονή και στην αναχώρηση.
Και η ιστορία; Δεν βρίσκεται πάντα στα μεγάλα γεγονότα, στα μνημεία και στις επίσημες επετείους. Βρίσκεται και στα παπούτσια των ανθρώπων που πατούν καθημερινά την ίδια αποβάθρα. Στα χέρια που κρατούν μια τσάντα, στα πρόσωπα που κουβαλούν μια ολόκληρη εποχή, στις σιωπές εκείνων που έζησαν όσα οι επόμενοι θα διαβάσουν σε βιβλία.
Ο Ηλεκτρικός συνεχίζει να διασχίζει την πόλη. Οι συρμοί έρχονται και φεύγουν, οι σταθμοί αλλάζουν, οι επιβάτες ανανεώνονται. Μόνο η ιστορία δεν έχει δρομολόγιο επιστροφής.
Κι εμείς, κάπου ανάμεσα στην κίτρινη γραμμή και στο κενό των γραμμών, εξακολουθούμε να στεκόμαστε στα όριά της. Άλλοτε ως θεατές, άλλοτε ως πρωταγωνιστές και συχνά, χωρίς να το αντιλαμβανόμαστε, ως εκείνοι που γράφουν την επόμενη σελίδα της.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου