Η ομορφιά της γης δεν βρίσκεται μόνο σε όσα βλέπει το μάτι. Βρίσκεται και σε όσα δεν χρειάζονται βλέμμα για να υπάρξουν. Στην υγρασία που αναδύεται από το χώμα μετά τη βροχή, στη μυρωδιά των πεύκων, στο θρόισμα των φύλλων, στην υπομονή ενός σπόρου που περιμένει την άνοιξη για να γίνει ζωή.
Είναι η ομορφιά ενός βουνού που δεν γνωρίζει σύνορα, ενός ποταμού που δεν ρωτά πού θα καταλήξει, μιας θάλασσας που δεν υπακούει σε ιδιοκτησίες. Είναι τα αγριολούλουδα που ανθίζουν χωρίς να ζητούν την προσοχή μας, τα πουλιά που χαράζουν ελεύθερα τον ουρανό, τα ζώα που ακολουθούν διαδρομές παλαιότερες από τους δρόμους μας.
Η φύση δεν έχει ανάγκη από την ανθρώπινη επιβεβαίωση για να είναι όμορφη. Δεν χρειάζεται να την εξημερώσουμε, να την περιφράξουμε, να της δώσουμε όνομα ιδιοκτησίας ή να υπολογίσουμε την αξία της σε χρήμα. Η ομορφιά της προηγείται της δικής μας παρουσίας και, πιθανότατα, θα συνεχίσει να υπάρχει όταν εμείς θα έχουμε πάψει να την παρατηρούμε.
Κι όμως, ο άνθρωπος κατάφερε να μετατρέψει ακόμη και την ομορφιά σε εμπόρευμα. Τα δάση έγιναν εκτάσεις προς εκμετάλλευση, τα βουνά οικόπεδα ενεργειακών επενδύσεων, τα ποτάμια υδάτινοι πόροι και οι ακτές τουριστικά φιλέτα. Ακόμη και η άγρια ζωή συχνά αντιμετωπίζεται ως αξιοθέατο, αρκεί να παραμένει μέσα στα όρια που έχουμε ορίσει εμείς.
Ίσως, τελικά, το μεγαλύτερο πρόβλημα του ανθρώπου να μην είναι ότι απομακρύνθηκε από τη φύση, αλλά ότι άρχισε να θεωρεί τον εαυτό του ιδιοκτήτη της. Ξέχασε πως δεν βρίσκεται έξω από τον φυσικό κόσμο, ούτε στέκεται πάνω από αυτόν. Είναι ένα μικρό κομμάτι του, μια προσωρινή παρουσία μέσα σε έναν ατέλειωτο κύκλο ζωής.
Η πραγματική ομορφιά της γης βρίσκεται στην ελευθερία της να υπάρχει χωρίς τη δική μας παρέμβαση. Στην ισορροπία που δεν επιβάλλεται με νόμους ιδιοκτησίας, στην ποικιλομορφία που δεν υπακούει σε ανθρώπινα σχέδια, στη συνύπαρξη μορφών ζωής που δεν χρειάζεται να μοιάζουν μεταξύ τους για να ανήκουν στον ίδιο κόσμο.
Και ίσως η πιο βαθιά μορφή πολιτισμού να μην είναι να καταφέρουμε να αλλάξουμε τη φύση, αλλά να μάθουμε επιτέλους να ζούμε μέσα της χωρίς να την καταστρέφουμε.
Γιατί η γη δεν είναι το σπίτι που μας παραχωρήθηκε για να το εξαντλήσουμε. Είναι ο κόσμος που μοιραζόμαστε με όλα τα πλάσματα. Και η ομορφιά της δεν βρίσκεται στο ότι μας ανήκει, αλλά στο ότι δεν μας ανήκει.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου