Η τέχνη δημιουργεί. Ο πόλεμος καταστρέφει. Η τέχνη αναζητά την ομορφιά μέσα στις αντιφάσεις της ζωής· ο πόλεμος αναζητά δικαιολογίες για τον θάνατο. Η μία αφήνει χώρο στη φαντασία, ο άλλος ισοπεδώνει κάθε δυνατότητα ονείρου.
Μπορεί να υπάρχουν στρατηγικές, τακτικές, σχεδιασμοί και επιτελικές ευφυΐες. Μπορεί κάποιοι να μιλούν για αριστουργηματικές επιχειρήσεις και αριστοτεχνικούς ελιγμούς. Όμως οι λέξεις δεν αλλάζουν την ουσία. Δεν υπάρχει αριστοτεχνικός τρόπος να σκοτώνεις ανθρώπους, ούτε αισθητική στην καταστροφή μιας πόλης.
Ο πόλεμος έχει σκηνοθέτες, πρωταγωνιστές, σκηνικά και θεατές. Μόνο που οι θεατές συχνά πληρώνουν εισιτήριο με την ασφάλειά τους και οι πρωταγωνιστές με τη ζωή τους. Κι όταν πέσει η αυλαία, δεν ακολουθεί το χειροκρότημα, αλλά η σιωπή των νεκρών και τα ερείπια των ζωντανών.
Γιατί η πραγματική τέχνη είναι να δημιουργείς έναν κόσμο όπου κανείς δεν χρειάζεται να σκοτώσει για να υπάρξει.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου