Υπάρχουν πράγματα που γεννήθηκαν για να τα κοιτάζεις και άλλα που χρειάζονται χρόνο για να τα δεις. Τα πρώτα περνούν από τα μάτια σαν ανοιξιάτικο φως. Τα δεύτερα αφήνουν το αποτύπωμά τους κάπου βαθύτερα, εκεί όπου η όραση συναντά τη μνήμη και η εικόνα μετατρέπεται σε συναίσθημα.
Ο κόσμος έμαθε να στολίζεται. Έβαλε χρώματα στις προσόψεις, χρυσάφι στις κορνίζες, καθρέφτες στις αίθουσες και φώτα στις βιτρίνες. Έμαθε να κρύβει τις ρωγμές κάτω από το επίχρισμα και να φυτεύει λουλούδια πάνω από τα ερείπια. Κάπως έτσι, η ομορφιά έγινε πολλές φορές το πιο καλαίσθητο άλλοθι της ασχήμιας.
Κι εμείς, πρόθυμοι θεατές, συνηθίσαμε να θαυμάζουμε το περιτύλιγμα, να χειροκροτούμε τη σκηνοθεσία και να προσπερνάμε όσα δεν φωτίζονται από τους προβολείς. Μπερδέψαμε τη λάμψη με το φως και την εντύπωση με την αλήθεια.
Αλλά η ομορφιά δεν κατοικεί πάντοτε εκεί όπου πέφτει το φως. Κάποτε κρύβεται στις ατέλειες, στις σιωπές, στις ξεθωριασμένες προσόψεις, στα πράγματα που δεν ζητούν να τα θαυμάσεις. Δεν έχει ανάγκη από κορνίζα ούτε από κοινό. Υπάρχει ακόμη κι όταν κανείς δεν την κοιτάζει.
Ίσως, λοιπόν, το «προς τέρψιν οφθαλμών» να είναι μια μικρή υπενθύμιση της ανθρώπινης ματαιοδοξίας. Να φτιάχνουμε τον κόσμο όπως θέλουμε να φαίνεται, αντί να τολμάμε να τον αντικρίσουμε όπως πραγματικά είναι.
Γιατί τα μάτια χορταίνουν εύκολα από εικόνες. Εκείνο που δυσκολεύεται να χορτάσει είναι η ψυχή.

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου