Η διχόνοια είναι ίσως το παλαιότερο και αποτελεσματικότερο όπλο της εξουσίας. Δεν χρειάζεται στρατούς, όπλα και πολιορκίες. Αρκεί να στρέψει τους ανθρώπους τον έναν εναντίον του άλλου.
Το γνώριζε καλά ο Ιούλιος Καίσαρας στον Αστερίξ. Αδυνατώντας να υποτάξει το ανυπότακτο γαλατικό χωριό με τη δύναμη των λεγεώνων του, επιστρατεύει τον Φούλιους Ζιζάνιους, το φριχτό πρόσωπο της διχόνοιας. Με ένα πολύτιμο βάζο, μερικά ψέματα και καλά τοποθετημένους υπαινιγμούς, καταφέρνει να δηλητηριάσει τις σχέσεις των κατοίκων. Ο Αστερίξ θεωρείται προδότης, ο Οβελίξ αισθάνεται παραγκωνισμένος, οι παλιοί σύντροφοι γίνονται καχύποπτοι και το χωριό κινδυνεύει να διαλυθεί από τις εσωτερικές του συγκρούσεις. Οι Ρωμαίοι δεν χρειάζεται πια να επιτεθούν. Οι Γαλάτες οδηγούνται μόνοι τους στην ήττα.
Πέρα από το χιούμορ του κόμικ, βρίσκεται μια διαχρονική πολιτική αλήθεια: «Διαίρει και βασίλευε». Η εξουσία δεν χρειάζεται πάντοτε να κατασκευάζει διαφορές. Αρκεί να διογκώνει τις υπάρχουσες, να μετατρέπει τη διαφωνία σε εχθρότητα και να πείθει τους ανθρώπους πως ο διπλανός τους είναι ο πραγματικός αντίπαλος. Έτσι, οι κοινωνίες αναλώνονται σε αλληλοσπαραγμούς, ενώ εκείνοι που τις εκμεταλλεύονται παραμένουν στο απυρόβλητο.
Γιατί η διαφωνία είναι στοιχείο της δημοκρατίας και της εξέλιξης. Η διχόνοια, όμως, είναι το δηλητήριό τους. Η πρώτη γεννά σκέψη και αμφισβήτηση. Η δεύτερη καταστρέφει την εμπιστοσύνη και ακυρώνει τη συλλογική δράση.
Ίσως αυτό να είναι και το σημαντικότερο δίδαγμα του Αστερίξ: δεν χρειάζεται να συμφωνούμε σε όλα για να παραμένουμε ενωμένοι. Χρειάζεται απλώς να μην ξεχνάμε ποιος είναι ο πραγματικός αντίπαλος.
Προς αποφυγή, λοιπόν, η διχόνοια. Γιατί όταν οι από κάτω μαλώνουν μεταξύ τους, οι από πάνω δεν χρειάζεται καν να κυβερνούν. Αρκεί να παρακολουθούν τον καυγά.

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου