20/11/26

Δεν έχει δρόμο να διαβώ...


Υπάρχουν στιγμές που κοιτάζεις μπροστά και δεν βλέπεις δρόμο. Όχι επειδή δεν υπάρχει προορισμός, αλλά επειδή οι δρόμοι που γνώριζες έχουν τελειώσει και εκείνοι που ανοίγονται δεν έχουν ακόμη χαραχτεί.

Ίσως, όμως, ο δρόμος να μην είναι κάτι που περιμένει να το ανακαλύψεις. Ίσως να είναι κάτι που δημιουργείται καθώς προχωράς. Με τα λάθη, τις αμφιβολίες, τις μικρές υποχωρήσεις και τις μεγάλες αρνήσεις.

Κάποτε πρέπει να εγκαταλείψεις την ασφάλεια της γνωστής διαδρομής. Να αποδεχτείς πως δεν υπάρχουν πάντα πινακίδες, πως κανείς δεν κρατά χάρτη για τη δική σου διαδρομή. Και πως η ακινησία, πολλές φορές, είναι ο πιο ύπουλος τρόπος να χαθείς.

Γιατί δεν είναι απαραίτητο να ξέρεις πού πηγαίνεις για να κάνεις το πρώτο βήμα. Αρκεί να ξέρεις από πού πρέπει να φύγεις.

Και ίσως ο δυσκολότερος δρόμος να είναι εκείνος που οδηγεί από το Εγώ στο Εμείς. Ένας δρόμος που δεν τον διαβαίνεις μόνος. Τον χτίζεις μαζί με τους άλλους.


Δεν υπάρχουν σχόλια: