Το βαρέλι κλείνει μέσα του κάτι περισσότερο από κρασί. Κλείνει τον χρόνο, τη γη, τον μόχθο του ανθρώπου και τη σιωπηλή διαδικασία μιας μεταμόρφωσης. Το σταφύλι γίνεται μούστος, ο μούστος κρασί και το κρασί αποκτά την υπομονή του ξύλου. Έτσι, η φύση περνά από το αμπέλι στο κελάρι για να επιστρέψει αργότερα στο τραπέζι, αυτή τη φορά ως απόλαυση.
Αυτή η διαδρομή από τον καρπό της γης στη μέθη του ανθρώπου είναι που συνδέει το κρασί με τον Διόνυσο. Ο θεός του αμπελιού, της γιορτής και της έκστασης δεν συμβόλιζε απλώς την απόλαυση του οίνου, αλλά την απελευθέρωση από τις καθημερινές συμβάσεις, την προσωρινή ανατροπή της τάξης και την ανάγκη του ανθρώπου να συμφιλιωθεί με την πιο αυθόρμητη πλευρά της ύπαρξής του.
Ίσως γι' αυτό το βαρέλι να έχει κάτι από διονυσιακό μυστήριο. Παραμένει κλειστό για να ωριμάσει το περιεχόμενό του, όπως ακριβώς χρειάζεται χρόνος για να ωριμάσουν οι επιθυμίες, οι φιλίες και οι ανθρώπινες σχέσεις. Κι όταν ανοίγει, δεν προσφέρει μόνο κρασί. Γίνεται αφορμή για συνάντηση, κουβέντα, γέλιο και εξομολόγηση.
Γιατί το κρασί θέλει παρέα, το τραπέζι θέλει ανθρώπους και η ζωή χρειάζεται στιγμές που δεν μετριούνται με την παραγωγικότητα και τον χρόνο.
Ο Διόνυσος, άλλωστε, δεν ζητούσε από τους ανθρώπους να είναι διαρκώς σοβαροί. Τους θύμιζε πως υπάρχει και μια άλλη πλευρά της ύπαρξης, εκείνη που δεν υπακούει σε προγράμματα, δεν χωρά σε λογαριασμούς και δεν απολογείται για την απόλαυσή της.
Ίσως, τελικά, το βαρέλι να κρατά ακόμη ζωντανή αυτή την παλιά αλήθεια: πως μερικές φορές χρειάζεται να ανοίγεις ένα βαρέλι, να γεμίζεις ένα ποτήρι και να αφήνεις τη ζωή να αποκτήσει λίγο από τη διονυσιακή της διάσταση.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου