Να μοιράζεσαι. Όχι επειδή περισσεύουν, αλλά επειδή αποκτούν άλλη αξία όταν δεν μένουν αποκλειστικά δικά σου.
Να μοιράζεσαι το ψωμί, το κρασί, το τραπέζι, τη χαρά και τη λύπη. Τις σκέψεις, τις αγωνίες, τις μικρές καθημερινές ανακαλύψεις. Να μοιράζεσαι ακόμη και τη σιωπή, γιατί υπάρχουν σιωπές που γίνονται αφόρητες όταν τις κουβαλάς μόνος.
Ο άνθρωπος έμαθε να συσσωρεύει. Πλούτο, ιδιοκτησία, εξουσία, βεβαιότητες. Έμαθε να μετρά όσα έχει και να φοβάται μήπως χάσει κάτι από αυτά. Κι έτσι, στην προσπάθειά του να αποκτήσει περισσότερα, κινδυνεύει να χάσει εκείνα που δεν αγοράζονται.
Γιατί το μοίρασμα δεν είναι απλώς μια πράξη γενναιοδωρίας. Είναι μια διαφορετική αντίληψη για τη ζωή. Μια μικρή άρνηση της ιδιοκτησίας ως υπέρτατης αξίας. Μια μετάβαση από το «δικό μου» στο «δικό μας».
Να μοιράζεσαι δεν σημαίνει να λιγοστεύεις. Σημαίνει να πολλαπλασιάζεις όσα έχουν πραγματική αξία. Η χαρά που μοιράζεται δεν διαιρείται. Μεγαλώνει. Και η αγάπη που κρατιέται κλεισμένη στον εαυτό της, αργά ή γρήγορα, γίνεται μια ακόμη μορφή μοναξιάς.
Ίσως τελικά ο πολιτισμός να μην κρίνεται από όσα καταφέραμε να συγκεντρώσουμε, αλλά από όσα μάθαμε να μοιραζόμαστε.
Γιατί το αντίθετο της φτώχειας δεν είναι πάντα ο πλούτος. Μερικές φορές είναι απλώς ένας άνθρωπος που τραβά μια καρέκλα στο τραπέζι και σου λέει:
Έλα. Χωράμε κι οι δυο.

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου