Τα πιο δύσκολα μαθήματα της ζωής δεν βρίσκονται στα βιβλία. Δεν διδάσκονται στα σχολεία, δεν παραδίδονται σε πανεπιστημιακές αίθουσες και δεν συνοδεύονται από πτυχία. Έρχονται απρόσκλητα, συνήθως μέσα από εκείνες τις εμπειρίες που θα προτιμούσαμε να μην έχουμε ζήσει.
Είναι δύσκολο να μάθεις πως δεν αγαπούν όλοι με τον ίδιο τρόπο που αγαπάς. Πως η εμπιστοσύνη χρειάζεται χρόνια για να χτιστεί και λίγα δευτερόλεπτα για να γκρεμιστεί. Πως μερικές φορές η σιωπή είναι πιο ειλικρινής από χίλιες λέξεις και η απουσία πιο αποκαλυπτική από την παρουσία.
Δύσκολο μάθημα είναι να αποδέχεσαι πως δεν μπορείς να σώσεις τους πάντες. Πως δεν αλλάζουν οι άνθρωποι επειδή τους αγαπάς, ούτε γίνονται καλύτεροι επειδή τους το εξηγείς. Πως ορισμένες μάχες δεν αξίζει να κερδηθούν και ορισμένοι άνθρωποι δεν αξίζει να πειστούν.
Είναι δύσκολο να ξεχωρίζεις την ελευθερία από την ασυδοσία, την αξιοπρέπεια από τον εγωισμό, την υπομονή από την παραίτηση. Να λες όχι χωρίς ενοχές, να φεύγεις χωρίς μίσος και να συγχωρείς χωρίς να επιστρέφεις απαραίτητα.
Ίσως το δυσκολότερο μάθημα είναι να αποδεχτείς τη θνητότητα. Ότι ο χρόνος δεν επιστρέφει, οι άνθρωποι δεν μένουν για πάντα και οι στιγμές που θεωρούσες αυτονόητες κάποτε γίνονται αναμνήσεις. Ότι δεν υπάρχει πρόβα για τη ζωή και πως συχνά καταλαβαίνουμε την αξία μιας στιγμής μόνο όταν έχει περάσει.
Και υπάρχει ένα ακόμη μάθημα, ίσως το πιο επώδυνο: να αναγνωρίσεις τα δικά σου λάθη. Να καταλάβεις πως δεν είσαι πάντοτε το θύμα, πως δεν έχεις πάντοτε δίκιο και πως ο μεγαλύτερος αντίπαλός σου μπορεί να κατοικεί μέσα σου.
Τελικά, η ζωή δεν μας εκπαιδεύει για να γίνουμε αλάνθαστοι. Μας εκπαιδεύει για να γίνουμε λιγότερο αφελείς, περισσότερο ανθρώπινοι και λίγο σοφότεροι. Γιατί τα πιο δύσκολα μαθήματα δεν είναι εκείνα που μας μαθαίνουν πώς να ζούμε. Είναι εκείνα που μας αναγκάζουν να ξανασκεφτούμε τον τρόπο με τον οποίο ζούσαμε μέχρι χθες.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου