Υπάρχουν στιγμές που ο άνθρωπος γνωρίζει κάτι πριν μπορέσει να εξηγήσει γιατί το γνωρίζει. Δεν έχει στοιχεία, δεν έχει αποδείξεις, δεν έχει ακόμη γεγονότα. Έχει μόνο εκείνη την παράξενη εσωτερική βεβαιότητα που ψιθυρίζει: «Κάτι δεν πάει καλά».
Την ονομάσαμε έκτη αίσθηση, ίσως επειδή οι πέντε γνωστές αισθήσεις δεν επαρκούν για να περιγράψουν όσα αντιλαμβάνεται ο νους. Μπορεί όμως να μην είναι καθόλου μεταφυσική. Ίσως είναι η αθόρυβη εργασία μιας εμπειρίας που έχει μάθει να αναγνωρίζει μοτίβα πριν προλάβει η συνείδηση να τα μετατρέψει σε σκέψη. Μια αλλαγή στη φωνή, ένα βλέμμα που κράτησε μισό δευτερόλεπτο λιγότερο, μια σιωπή στη λάθος στιγμή· μικρές πληροφορίες που περνούν απαρατήρητες από τη λογική, αλλά όχι απαραίτητα από τον εγκέφαλο.
Κι όμως, η έκτη αίσθηση έχει και την παγίδα της. Δεν είναι κάθε διαίσθηση αλήθεια. Ο φόβος, η προκατάληψη, η προηγούμενη εμπειρία μπορούν να φορέσουν το ένδυμα της διαίσθησης και να παρουσιαστούν ως εσωτερική γνώση. Μερικές φορές δεν «αισθανόμαστε» το μέλλον· απλώς αναγνωρίζουμε το παρελθόν μας μέσα στο παρόν.
Ίσως γι’ αυτό η διαίσθηση χρειάζεται κάτι περισσότερο από πίστη: χρειάζεται και αμφιβολία.
Να ακούμε εκείνη τη φωνή που δεν ξέρουμε από πού έρχεται, χωρίς όμως να της παραδίδουμε τα κλειδιά της λογικής.
Γιατί η έκτη αίσθηση μπορεί να είναι σοφή.
Μπορεί όμως να είναι και ο φόβος μας που έμαθε να μιλάει με αυτοπεποίθηση.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου