Το προσκλητήριο.

 

Υπάρχουν προσκλητήρια που τυπώνονται σε χαρτί και άλλα που γράφονται αθόρυβα, χωρίς ημερομηνία, χωρίς διεύθυνση, χωρίς καν φάκελο. Το πρώτο το παραδίδει ο ταχυδρόμος ή το χέρι κάποιου ανθρώπου. Το δεύτερο το αφήνει η ζωή πάνω στο τραπέζι και περιμένει.

Ένα προσκλητήριο είναι, στην πραγματικότητα, μια μικρή υπόσχεση. Σου λέει πως κάπου, κάποτε, κάτι πρόκειται να συμβεί και πως η παρουσία σου έχει σημασία. Δεν ζητά απλώς να παρευρεθείς. Σε ξεχωρίζει από την απουσία. Σε βάζει μέσα σε μια ιστορία που μέχρι εκείνη τη στιγμή ανήκε σε δύο ανθρώπους και τώρα ανοίγει την πόρτα της στους άλλους.

Ίσως γι’ αυτό τα προσκλητήρια έχουν κάτι βαθιά ερωτικό. Γιατί κάθε κάλεσμα κρύβει μέσα του μια επιθυμία: να είσαι εκεί.

Και η ζωή είναι γεμάτη από τέτοια καλέσματα. Ένα βλέμμα που κρατά λίγο περισσότερο. Ένα τραγούδι που ακούγεται την κατάλληλη στιγμή. Ένα χέρι που δεν αποσύρεται. Μια πόρτα που μένει μισάνοιχτη. Μια φωνή που λέει «έλα» χωρίς να χρειάζεται να εξηγήσει τίποτε περισσότερο.

Δεν είναι όλα τα προσκλητήρια τυπωμένα σε χοντρό χαρτί. Μερικά είναι μια καρέκλα που κάποιος άφησε δίπλα του. Ένα ποτήρι που γέμισε και για σένα. Ένα πιάτο που μπήκε στο τραπέζι πριν ακόμη φτάσεις. Μια θέση που κρατήθηκε μέσα σε έναν κόσμο όπου οι περισσότεροι βιάζονται να καταλάβουν όλες τις θέσεις.

Και υπάρχουν, βέβαια, εκείνα τα προσκλητήρια που δεν ήρθαν ποτέ. Εκείνα πονάνε περισσότερο. Γιατί δεν υπάρχει τίποτε πιο παράξενο από το να γνωρίζεις πως κάπου έγινε μια γιορτή και το όνομά σου δεν γράφτηκε ποτέ στη λίστα. Όχι επειδή δεν μπορούσες να πας, αλλά επειδή κανείς δεν σκέφτηκε να σε καλέσει.

Ίσως τελικά η αξία ενός ανθρώπου να φαίνεται λιγότερο από το πόσες προσκλήσεις δέχεται και περισσότερο από το πόσες φορές κάποιος αισθάνθηκε την ανάγκη να του πει: «Θέλω να είσαι εδώ».

Γιατί η παρουσία δεν είναι αριθμός. Είναι επιλογή.

Και ο έρωτας, η φιλία, η συντροφικότητα, ακόμη και η ίδια η ζωή, αρχίζουν κάπως έτσι: με ένα προσκλητήριο που δεν υπόσχεται ότι όλα θα είναι εύκολα. Υπόσχεται μόνο ότι υπάρχει μια θέση.

Κάποτε το προσκλητήριο γράφει δύο ονόματα.

Κάποτε γράφει μια ημερομηνία.

Και κάποτε, χωρίς να το καταλάβουμε, γράφει ολόκληρη τη ζωή μας.

Το δύσκολο δεν είναι να βρεθείς στη γιορτή.

Το δύσκολο είναι να έχεις προσκληθεί εκεί όπου πραγματικά ανήκεις.