Το τραπέζι των καλεσμένων...

Στον γάμο, η αγάπη είναι το πρόσχημα.

Το πραγματικό γεγονός είναι το τραπέζι.

Εκεί αποκαλύπτεται η κοινωνική τάξη των πραγμάτων με τρόπο πολύ πιο ειλικρινή από οποιαδήποτε επίσημη τελετή. Η εκκλησία έχει το μυστήριο, η δεξίωση έχει το seating plan.

Και το "seating plan" δεν λέει ψέματα.

Υπάρχουν οι άνθρωποι που κάθονται μπροστά, γιατί πρέπει να φαίνονται. Εκείνοι που κάθονται κοντά, γιατί πρέπει να τιμηθούν. Εκείνοι που κάθονται μακριά, γιατί πρέπει να προσκληθούν. Και εκείνοι που κάθονται κάπου ανάμεσα, επειδή η κοινωνική τους αξία βρίσκεται ακριβώς εκεί: ούτε αρκετά σημαντικοί για να φαίνονται, ούτε αρκετά ασήμαντοι για να αγνοηθούν.

Ο γάμος είναι, άλλωστε, μια από τις τελευταίες τελετές όπου η κοινωνία επιμένει να καταγράφει ποιος ανήκει πού.

Το τραπέζι είναι ένας μικρός χάρτης εξουσίας.

Στην κορυφή οι οικογένειες. Γύρω τους οι άνθρωποι με τις γνωριμίες. Πιο κάτω οι φίλοι. Παρακάτω οι συγγενείς. Κάπου στο βάθος εκείνοι που ήρθαν επειδή «δεν γινόταν να μην έρθουν».

Και όλοι τρώνε το ίδιο φαγητό.

Αυτό είναι το ωραίο με τη δημοκρατία της δεξίωσης: για μερικές ώρες όλοι έχουν το ίδιο μενού, αλλά κανείς δεν έχει την ίδια θέση.

Η σαμπάνια κυκλοφορεί ελεύθερα, οι ανισότητες όχι.

Κανείς δεν μιλά για χρήματα. Είναι κακόγουστο.

Μιλούν όμως όλοι γι’ αυτά.

Το νυφικό πόσο κόστισε. Η αίθουσα πόσο πήγε. Το αυτοκίνητο. Οι μπομπονιέρες. Το ταξίδι του μέλιτος. Και, κυρίως, ποιος πλήρωσε.

Το χρήμα, όταν έχει αρκετό, παύει να είναι χρήμα και γίνεται αισθητική.

Δεν λέμε «έχει λεφτά».

Λέμε «έχει γούστο».

Δεν λέμε «δεν έχει λεφτά».

Λέμε «είναι πιο απλός άνθρωπος».

Η κοινωνία έχει εφεύρει έναν εξαιρετικό τρόπο να μετατρέπει την οικονομική ανισότητα σε προσωπικό χαρακτηριστικό.

Και ύστερα σηκώνουμε τα ποτήρια και ευχόμαστε στους νεόνυμφους «να είναι πάντα ευτυχισμένοι».

Η ευτυχία, βέβαια, έχει κι αυτή το δικό της κοινωνικό πρωτόκολλο.

Να κάνουν παιδιά, αλλά όχι αμέσως. Να αγοράσουν σπίτι, αλλά στο σωστό μέρος. Να ταξιδεύουν, αλλά να φαίνεται. Να εργάζονται, αλλά όχι τόσο ώστε να μην έχουν χρόνο να ανεβάζουν φωτογραφίες. Να μεγαλώσουν όμορφα, επιτυχημένα παιδιά και να τα στείλουν σε σχολεία που θα τους εξασφαλίσουν ότι θα γνωρίσουν τα σωστά παιδιά των σωστών ανθρώπων.

Κανείς δεν το λέει έτσι.

Το λέμε «να προκόψουν».

Και κάπως έτσι, ανάμεσα στο πρώτο πιάτο και στο γλυκό, μια ολόκληρη κοινωνία παραδίδει στους νεόνυμφους τις οδηγίες χρήσης της ζωής.

Με αγάπη, φυσικά.

Γιατί η κοινωνική πίεση, όταν σερβίρεται με ευχές, μοιάζει σχεδόν με τρυφερότητα.

Κάποια στιγμή αρχίζει ο χορός.

Εκεί η κοινωνική διαστρωμάτωση αποκτά και μουσική υπόκρουση.

Ο καθένας χορεύει όπως μπορεί, αλλά κυρίως όπως επιτρέπεται να φαίνεται. Οι πιο συγκρατημένοι μέχρι να φύγουν οι μεγαλύτεροι. Οι πιο απελευθερωμένοι μέχρι να εμφανιστεί το κινητό. Και οι πραγματικά μεθυσμένοι, που έχουν ξεπεράσει πλέον το στάδιο της κοινωνικής εικόνας και έχουν φτάσει στην αλήθεια.

Ίσως γι’ αυτό τους κοιτάζουν όλοι με κάποια αμηχανία.

Μας θυμίζουν τι συμβαίνει όταν ο άνθρωπος σταματήσει να παίζει τον ρόλο του.

Και αργά τη νύχτα, όταν οι καλεσμένοι φεύγουν, το τραπέζι μένει πίσω.

Άδεια ποτήρια. Μισοφαγωμένα πιάτα. Λουλούδια που αρχίζουν ήδη να μαραίνονται.

Και πάνω στις καρέκλες, για λίγο ακόμη, μένουν οι κοινωνικοί ρόλοι.

Ο πλούσιος, ο επιτυχημένος, ο συγγενής, ο φίλος, ο γνωστός, ο χρήσιμος, ο ξεχασμένος.

Μόνο που τώρα κανείς δεν τους χρειάζεται.

Το πάρτι τελείωσε.

Και τότε, για πρώτη φορά μέσα στη βραδιά, το τραπέζι μοιάζει πραγματικά ειλικρινές.

Γιατί κάτω από τα λευκά τραπεζομάντιλα, τα κρυστάλλινα ποτήρια και τις ευχές για «βίον ανθόσπαρτον», όλοι κάθισαν τελικά στο ίδιο πράγμα:

στην ανάγκη να τους δουν.

Άλλους περισσότερο.

Άλλους λιγότερο.

Και κάποιους καθόλου.

Αυτό είναι το τραπέζι των καλεσμένων.

Μια μικρή κοινωνία που για ένα βράδυ έβαλε τα καλά της, κάθισε σε προκαθορισμένες θέσεις και προσπάθησε να πείσει τους πάντες -και κυρίως τον εαυτό της- ότι όλα είναι ακριβώς όπως πρέπει να είναι.