Τα πυροτεχνήματα.

 

Τα πυροτεχνήματα είναι ίσως η πιο ειλικρινής πολυτέλεια μιας γιορτής.

Δεν χρησιμεύουν σε τίποτα.

Δεν ζεσταίνουν, δεν χορταίνουν, δεν προστατεύουν από τη βροχή, δεν λύνουν κανένα πρόβλημα. Για λίγα δευτερόλεπτα ανεβαίνουν στον ουρανό, κάνουν όσο περισσότερο θόρυβο μπορούν, σκορπούν χρώματα και ύστερα εξαφανίζονται σαν να μην συνέβη τίποτα.

Και ίσως γι’ αυτό τα αγαπάμε.

Γιατί η ανθρώπινη ζωή είναι γεμάτη πράγματα που πρέπει να χρησιμεύουν σε κάτι. Η εργασία πρέπει να αποδίδει, το σπίτι να έχει αξία, το αυτοκίνητο να μετακινεί, οι σπουδές να οδηγούν κάπου, ακόμη και ο έρωτας - στις πιο λογιστικές εκδοχές του κόσμου -πρέπει κάποτε να «εξελιχθεί».

Μόνο τα πυροτεχνήματα έχουν το θράσος να υπάρχουν χωρίς σκοπό.

Στον γάμο, βέβαια, αποκτούν και μια άλλη λειτουργία: πρέπει να φανεί ότι η χαρά κόστισε.

Όσο μεγαλύτερη η έκρηξη στον ουρανό, τόσο πιο πειστική η γιορτή. Λες και η ευτυχία χρειάζεται αποδεικτικά στοιχεία. Λες και οι νεόνυμφοι δεν αρκεί να είναι ευτυχισμένοι· πρέπει να το πληροφορηθεί και ο απέναντι δήμος.

Τα κινητά σηκώνονται αμέσως.

Κανείς δεν κοιτάζει πια μόνο τον ουρανό. Κοιτάζει την οθόνη που κοιτάζει τον ουρανό.

Η στιγμή καταγράφεται πριν προλάβει να υπάρξει.

Και κάπως έτσι, ακόμη και το εφήμερο αποκτά διάρκεια στο διαδίκτυο.

Το πυροτέχνημα όμως δεν ενδιαφέρεται.

Δεν ζητά να το θυμηθούν. Δεν ζητά «like». Δεν ζητά να γίνει ανάρτηση. Δεν ζητά να αποδείξει ότι υπήρξε.

Καίγεται.

Λάμπει.

Εκρήγνυται.

Και τελειώνει.

Ίσως γι’ αυτό να έχει κάτι να μας διδάξει για τη χαρά. Ότι δεν χρειάζεται κάθε όμορφη στιγμή να γίνει επένδυση, ανάμνηση, φωτογραφία ή δημόσια απόδειξη ευτυχίας.

Μερικές στιγμές αξίζουν ακριβώς επειδή δεν κρατούν.

Και όταν το τελευταίο πυροτέχνημα σβήσει, ο ουρανός επιστρέφει στο σκοτάδι του.

Χωρίς χειροκρότημα.

Χωρίς λογαριασμό.

Χωρίς απόδειξη.

Μόνο με λίγη στάχτη που πέφτει αργά πάνω στη γιορτή.

Και τότε αποκαλύπτεται η μικρή ειρωνεία:

για να φωτίσουμε τον ουρανό για δέκα δευτερόλεπτα, χρειαστήκαμε τόση ανθρώπινη φασαρία.