Ο πρώτος χορός του γάμου είναι από εκείνες τις στιγμές που όλοι κάνουν πως δεν κοιτάζουν, ενώ στην πραγματικότητα κοιτούν όλοι. Οι καλεσμένοι αφήνουν για λίγο τα πιρούνια, τα ποτήρια και τις συζητήσεις τους και στρέφονται προς το ζευγάρι. Ξαφνικά, δύο άνθρωποι που μέχρι πριν από λίγο ήταν ανάμεσα στους άλλους βρίσκονται μόνοι στη μέση μιας αίθουσας.
Και πρέπει να χορέψουν.
Δεν έχει ιδιαίτερη σημασία αν ξέρουν να χορεύουν. Στον γάμο δεν εξετάζεται η τεχνική. Εξετάζεται η εικόνα.
Ο φωτογράφος περιμένει τη σωστή στροφή. Ο βιντεολήπτης την κατάλληλη στιγμή. Οι συγγενείς συγκινούνται. Οι φίλοι σχολιάζουν. Κάποιος ψιθυρίζει ότι «ταιριάζουν πολύ». Κάποιος άλλος παρατηρεί ότι «ο γαμπρός δεν το έχει με τον χορό».
Και οι δύο συνεχίζουν.
Ο πρώτος χορός είναι μια μικρή κοινωνική παράσταση της αγάπης.
Πρέπει να φαίνεται αυθόρμητη, αλλά έχει πρόβα. Να φαίνεται μοναδική, αλλά έχει γίνει χιλιάδες φορές. Να συγκινεί, αλλά να φωτογραφίζεται καλά. Να είναι προσωπική, αλλά να μπορεί να την παρακολουθήσει όλη η αίθουσα.
Ακόμη και η ιδιωτικότητα, όταν παντρεύεται, γίνεται δημόσιο θέαμα.
Και ίσως αυτή να είναι η πιο παράξενη πλευρά του γάμου: δύο άνθρωποι αποφασίζουν να ενώσουν τις ζωές τους και, για να το γιορτάσουν, καλούν δεκάδες ανθρώπους να παρακολουθήσουν.
Ο έρωτας, από την άλλη, δεν έχει χορογραφία.
Δεν ξέρει πότε πρέπει να γυρίσει, πότε να χαμογελάσει, πότε να κοιτάξει την κάμερα. Δεν κρατάει πάντα τον ρυθμό. Μερικές φορές πατάει το πόδι του άλλου. Μερικές φορές χάνει το βήμα. Μερικές φορές σταματάει εντελώς.
Κι όμως, αυτός είναι ο πραγματικός χορός.
Γιατί ο πρώτος χορός τελειώνει όταν τελειώσει το τραγούδι.
Ο άλλος αρχίζει όταν φύγουν οι καλεσμένοι.
Τότε δεν υπάρχει φωτογράφος, μουσική, χειροκρότημα ούτε φωτισμός.
Υπάρχουν μόνο δύο άνθρωποι και η δύσκολη τέχνη του να συνεχίσουν να χορεύουν μαζί, ακόμη κι όταν η μουσική δεν ακούγεται.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου