Χειμωνιάτικα ρούχα.

 

Ο χειμώνας έχει τον δικό του τρόπο να γδύνεται ο άνθρωπος χωρίς να βγάζει τα ρούχα του. Ένα μακρύ παλτό που ανοίγει καθώς περπατάς, ένα κασκόλ που τυλίγεται γύρω από τον λαιμό, ένα πουλόβερ που αφήνει ακάλυπτο τον έναν ώμο. Μικρές ατέλειες στην προστασία του σώματος, μικρές προσκλήσεις προς τη φαντασία.

Τα χειμωνιάτικα ρούχα έχουν μια ιδιότυπη ερωτική οικονομία. Κρύβουν για να κάνουν την αποκάλυψη πιο ενδιαφέρουσα. Κάτω από τα χοντρά υφάσματα, το σώμα δεν εξαφανίζεται· γίνεται υπόσχεση. Ένα ζευγάρι χέρια που βγαίνει από τα μανίκια, μια τούφα μαλλιών πάνω σε ένα μάλλινο γιακά, τα χείλη που μόλις διακρίνονται πάνω από το κασκόλ. Ο έρωτας δεν χρειάζεται πάντα γυμνό δέρμα. Μερικές φορές αρκεί να υποψιάζεσαι τη θερμοκρασία του.

Κι ύστερα υπάρχουν τα ρούχα που δανείζονται. Το πουλόβερ του άλλου, λίγο μεγάλο στους ώμους, με τα μανίκια να σκεπάζουν τις παλάμες. Το πουκάμισό του που φοριέται το πρωί, όταν η νύχτα έχει τελειώσει αλλά η επιθυμία δεν έχει αποφασίσει να φύγει. Το άρωμα που έχει μείνει στο ύφασμα και κάνει την απουσία να μοιάζει με μια παράξενη μορφή παρουσίας. Κάποιος έφυγε, αλλά το ρούχο του εξακολουθεί να βρίσκεται εκεί, σαν να μην ολοκληρώθηκε ακόμη ο αποχαιρετισμός.

Τα γάντια, πάλι, είναι μια μικρή ερωτική αδικία. Κρατούν τα χέρια χωριστά από τον κόσμο, μέχρι κάποιος να τα βγάλει και να αναζητήσει μια παλάμη γυμνή. Και το κασκόλ; Μπορεί να γίνει η πιο αθώα δικαιολογία για να πλησιάσουν δύο πρόσωπα. Να το ισιώσεις γύρω από τον λαιμό του άλλου, να σταθείς λίγο περισσότερο απ’ όσο χρειάζεται, να αφήσεις τα δάχτυλα να καθυστερήσουν εκεί όπου η λογική θα είχε ήδη τελειώσει τη δουλειά της.

Ίσως τελικά το πιο ερωτικό χειμωνιάτικο ένδυμα να μην είναι το μαύρο φόρεμα, το στενό παντελόνι ή το ακριβό παλτό. Να είναι εκείνο που βγαίνει αργά, χωρίς βιασύνη, όταν ο δρόμος έχει μείνει πίσω, το κρύο δεν μπορεί πια να φτάσει ως το κρεβάτι και δύο σώματα ανακαλύπτουν πως δεν χρειάζονται άλλη προστασία.

Γιατί ο χειμώνας δεν είναι η εποχή που ντυνόμαστε περισσότερο. Είναι η εποχή που βρίσκουμε περισσότερες αφορμές να πλησιάσουμε.

Και το καλύτερο χειμωνιάτικο ρούχο είναι εκείνο που, στο τέλος της νύχτας, βρίσκεται πεταμένο σε μια καρέκλα, ενώ κανείς από τους δύο δεν θυμάται ποιος το έβγαλε πρώτος.