Γυμνή φύση.

Η φύση δεν ντρέπεται για το σώμα της. Δεν φοράει ρούχα για να κρύψει τις ατέλειές της, δεν βάφεται για να γίνει αποδεκτή, δεν κοιτάζεται στον καθρέφτη για να διαπιστώσει αν εξακολουθεί να είναι όμορφη. Γυμνώνεται καθημερινά μπροστά στα μάτια μας, κι εμείς, που έχουμε εφεύρει χιλιάδες τρόπους για να σκεπάζουμε την αλήθεια, συχνά δυσκολευόμαστε να την κοιτάξουμε.

Ένα δέντρο δεν κρύβει τα γυμνά κλαδιά του τον χειμώνα. Η θάλασσα δεν ντρέπεται για τον βυθό της, ακόμη κι όταν εκεί συσσωρεύονται τα απομεινάρια της ανθρώπινης απληστίας. Το βουνό δεν ζητά συγγνώμη για τις πληγές του, ούτε το ποτάμι προσποιείται πως παραμένει καθαρό όταν κάποιος έχει δηλητηριάσει τα νερά του.

Η φύση δεν υποκρίνεται. Εμείς υποκρινόμαστε για λογαριασμό της.

Την ονομάζουμε παρθένα όταν δεν την έχουμε ακόμη εκμεταλλευτεί, άγρια όταν δεν έχουμε καταφέρει να την υποτάξουμε, άχρηστη όταν δεν αποφέρει κέρδος. Κι όταν αποφασίσουμε να την αξιοποιήσουμε, εμφανίζονται οι ειδικοί της ανάπτυξης, οι επενδυτές της προόδου και οι πολιτικοί της σωτηρίας. Τότε το δάσος γίνεται οικόπεδο, το βουνό ενεργειακό πεδίο, το ποτάμι υδάτινος πόρος και η παραλία τουριστικό προϊόν. Η φύση αποκτά τιμή, αλλά χάνει την αξία της.

Και κάπως έτσι, ο άνθρωπος που γεννήθηκε μέσα στη φύση καταλήγει να συμπεριφέρεται σαν να είναι ιδιοκτήτης της. Περιφράσσει τη γη, χαράζει σύνορα, κόβει δέντρα, ανοίγει δρόμους, σκάβει βουνά και ύστερα κατασκευάζει προστατευόμενες περιοχές για να περισώσει ό,τι απέμεινε από την καταστροφή του. Σαν τον εμπρηστή που αναλαμβάνει εργολάβος της πυρόσβεσης.

Ίσως, τελικά, η γυμνή φύση να μην είναι εκείνη που αποκαλύπτει το σώμα της, αλλά εκείνη που αποκαλύπτει το δικό μας.

Γιατί κάτω από τα κοστούμια, τις γραβάτες, τα συμβόλαια και τις μεγάλες διακηρύξεις περί πράσινης ανάπτυξης κρύβεται μια παλιά, πρωτόγονη επιθυμία: να κατέχουμε ό,τι δεν μας ανήκει, να ελέγχουμε ό,τι δεν κατανοούμε και να πουλάμε ακόμη κι εκείνα που δεν δημιουργήσαμε.

Η φύση, ωστόσο, δεν χρειάζεται την άδειά μας για να υπάρχει. Εμείς χρειαζόμαστε τη δική της ανοχή για να επιβιώσουμε.

Κι όταν κάποτε η φύση μείνει εντελώς γυμνή, χωρίς δάση, χωρίς νερά, χωρίς ζωή, ίσως τότε ο πολιτισμός μας ανακαλύψει πως τα τελευταία ρούχα που απέμειναν ήταν εκείνα με τα οποία σκέπαζε την ενοχή του.