«Όταν οι προσδοκίες γίνονται απομεινάρια».

Τα απομεινάρια μιας ζωής: Στοχασμοί πάνω στο αριστούργημα του Καζούο Ισιγκούρο «Τα απομεινάρια μιας μέρας» και η κινηματογραφική του μεταφορά.

Πόσο από τον χρόνο μας είμαστε διατεθειμένοι να θυσιάσουμε στον βωμό μιας ιδέας, ενός καθήκοντος ή ενός αφεντικού, προτού συνειδητοποιήσουμε ότι η ίδια η ζωή πέρασε από δίπλα μας σαν σιωπηλή σκιά; Το ερώτημα αυτό διαπερνά σαν κόκκινη κλωστή το μυθιστόρημα «Τα απομεινάρια μιας μέρας» του νομπελίστα Καζούο Ισιγκούρο, ένα βιβλίο που δεν αφηγείται απλώς μια ιστορία, αλλά αφήνει ανοιχτό έναν βαθύ, υπαρξιακό λογαριασμό με τις ψευδαισθήσεις μας.

Υπάρχουν προσδοκίες που δεν καταρρίπτονται όταν αποτυγχάνει κάτι. Καταρρίπτονται όταν, ύστερα από χρόνια, ανακαλύπτουμε πως είχαμε πιστέψει σε κάτι που δεν υπήρξε ποτέ. Αυτό είναι το βαθύτερο τραύμα στα «Απομεινάρια μιας μέρας». 

Η πλοκή εκτυλίσσεται το 1956, την εποχή που η άλλοτε κραταιά Βρετανία προσπαθεί να επαναπροσδιορίσει τη θέση της στον μεταπολεμικό κόσμο. Ο Στίβενς, ένας ηλικιωμένος μπάτλερ που έχει αφιερεύσει κάθε δευτερόλεπτο της ύπαρξής του στο Ντάρλινγκτον Χολ, αποφασίζει να πραγματοποιήσει ένα ολιγοήμερο ταξίδι στην αγγλική ύπαιθρο. Σκοπός του είναι να συναντήσει εκ νέου τη δεσποινίδα Κεντον, την πρώην οικονόμο του οικήματος. Ωστόσο, το πραγματικό ταξίδι δεν γίνεται στους δρόμους της επαρχίας, αλλά στα βάθη της μνήμης του. Καθώς τα μίλια διαδέχονται το ένα το άλλο, ο Στίβενς ανασύρει εικόνες από τις δεκαετίες του τριαντά και του σαράντα, μια εποχή που το μέγαρο αποτελούσε το κέντρο κρίσιμων πολιτικών ζυμώσεων και ο ίδιος πίστευε ακράδαντα ότι υπηρετούσε την ίδια την Ιστορία.

Το μεγαλείο του έργου του Ισιγκούρο έγκειται στην ειρωνεία του χαρακτήρα που πλάθει. Ο Στίβενς είναι ο ορισμός της αξιοπρέπειας, όπως την αντιλαμβάνεται ο ίδιος: μια ακατάλυτη προσήλωση στο καθήκον, μια συναισθηματική απονέκρωση που ανάγει την απάθεια σε επαγγελματική αρετή. Έχει επενδύσει όλες τις προσδοκίες του σε δύο θεμέλια. 

Το πρώτο είναι η πεποίθηση ότι η τελειότητα ενός μπάτλερ μετριέται με την ικανότητά του να μην χάνει ποτέ την ψυχραιμία του, ακόμη κι αν ο κόσμος γύρω του καταρρέει. 

Το δεύτερο, και πιο οδυνηρό, είναι η τυφλή πίστη στο ηθικό ανάστημα και την κρίση του εργοδότη του, του Λόρδου Ντάρλινγκτον.

Καθώς η αφήγηση προχωρά, οι σιωπές του Στίβενς αρχίζουν να βαραίνουν περισσότερο από τις λέξεις. Οι αναγνώστες γίνονται μάρτυρες μιας διπλής διάψευσης, η οποία έχει βαθιές και σκοτεινές ιστορικές προεκτάσεις. Ο Λόρδος Ντάρλινγκτον, ένας παραδοσιακός αριστοκράτης που κινείται με γνώμονα μια ξεπερασμένη αριστοκρατική αγγλική ευγένεια, μετατρέπεται σε ενεργό υποστηρικτή της πολιτικής του «κατευνασμού» απέναντι στη Γερμανία του Μεσοπολέμου. Το αρχοντικό μετατρέπεται σε κέντρο μυστικής διπλωματίας, φιλοξενώντας στελέχη του ναζιστικού καθεστώτος, όπως τον Ιωακείμ φον Ρίμπεντροπ. Ο Λόρδος, παρασυρμένος από την ενοχή για τη σκληρή μεταχείριση της Γερμανίας μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, χειραγωγείται απόλυτα και μετατρέπεται σε πολιτική μαριονέτα, γκρεμίζοντας με πάταγο το βάθρο της ηθικής ανωτερότητας στο οποίο τον είχε τοποθετήσει ο Στίβενς.

Αυτή η ιστορική εμπλοκή οδηγεί στη μελανότερη και πιο συγκλονιστική στιγμή του έργου, η οποία αποτυπώνει ανάγλυφα τον κίνδυνο της τυφλής υπακοής. Επηρεασμένος από τις αντισημιτικές τάσεις των Γερμανών προσκεκλημένων του, ο Λόρδος Ντάρλινγκτον διατάζει ξαφνικά την απόλυση δύο νεαρών Εβραίων καμαριερών από το προσωπικό του μεγάρου. Εδώ, η ηθική πυξίδα του Στίβενς δοκιμάζεται και αποτυγχάνει οικτρά: παρά τις έντονες, γεμάτες ανθρώπινη αξιοπρέπεια διαμαρτυρίες της δεσποινίδος Κέντον, ο ίδιος επιλέγει να πνίξει κάθε ψήγμα προσωπικής συνείδησης. Εκτελεί τη διαταγή ψυχρά, θεωρώντας ότι το ύψιστο καθήκον ενός μπάτλερ είναι η απόλυτη υποταγή στη βούληση του αφεντικού του, χωρίς κριτική σκέψη. Παράλληλα, σε προσωπικό επίπεδο, ο Στίβενς συνειδητοποιεί πως πίσω από την εμμονή του στην τελειότητα κρυβόταν ο φόβος του να αισθανθεί. Οι στιγμές που η δεσποινίδα Κεντον του άνοιξε την καρδιά της και του προσέφερε την πιθανότητα ενός αληθινού, ανθρώπινου έρωτα, θυσιάστηκαν στον βωμό ενός ανύπαρκτου πρωτοκόλλου.

Εδώ ακριβώς εντοπίζεται και το βαθύτερο νόημα των προσδοκιών που καταρρίπτονται. Στο έργο του Ισιγκούρο, η κατάρρευση των προσδοκιών δεν λειτουργεί ως ένα απλό δραματικό εύρημα, αλλά ως μια βίαιη, πλην αναγκαία, αφύπνιση. Όταν οι ψευδαισθήσεις του Στίβενς γκρεμίζονται, αποκαλύπτεται ο πραγματικός εαυτός του κάτω από το προστατευτικό κέλυφος της στολής του. Η διάψευση αυτή, όσο επώδυνη κι αν είναι, φέρει μαζί της μια σκληρή αλήθεια: οι προσδοκίες που χτίζουμε πάνω στις ζωές, τις επιλογές ή το κύρος των άλλων είναι καταδικασμένες να λυγίσουν κάτω από το βάρος της ανθρώπινης ατέλειας. Η κατάρριψή τους αποτελεί το μοναδικό σημείο όπου ο ήρωας αναγκάζεται να κοιτάξει κατάματα την πραγματικότητα, απογυμνωμένος από τις δικαιολογίες του παρελθόντος.

Η εμπειρία αυτής της εσωτερικής πάλης βρήκε την τέλεια μετουσίωσή της στην κινηματογραφική οθόνη το 1993. Η ομότιτλη ταινία σε σκηνοθεσία του Τζέιμς Άιβορι κατάφερε να μεταφράσει αριστουργηματικά τον εσωτερικό μονόλογο του βιβλίου σε εικόνες, βλέμματα και βαριές σιωπές. Με τις συγκλονιστικές ερμηνείες του Άντονι Χόπκινς και της Έμα Τόμσον –οι οποίες χάρισαν στην ταινία 8 υποψηφιότητες για Όσκαρ– το κινηματογραφικό έργο δεν πρόκειται απλώς για μια διασκευή, αλλά για έναν ισάξιο καθρέφτη της ίδιας μελαγχολίας.

«Τα απομεινάρια μιας μέρας», είτε διαβάζονται στις σελίδες του Ισιγκούρο είτε παρακολουθούνται στη μεγάλη οθόνη, δεν είναι ένα βιβλίο κατηγορώ, αλλά μια θλιμμένη ελεγεία για τον χρόνο που χάνεται όταν πορευόμαστε με λάθος πυξίδα. Μας υπενθυμίζουν ότι η μεγαλύτερη τραγωδία δεν είναι η αποτυχία ενός μεγαλόπνοου σχεδίου, αλλά η ανακάλυψη στο λυκόφως της ζωής ότι ξοδέψαμε τις μέρες μας υπηρετώντας μια σκιά, συντασσόμενοι άθελά μας με μια σκοτεινή πλευρά της Ιστορίας και αφήνοντας την ουσία της ύπαρξης ανέραστη.

Ένα ταξίδι-σταθμός που μας αναγκάζει να αναρωτηθούμε πόσο συχνά μπερδεύουμε την αληθινή ζωή με το καθήκον και τι απομένει, τελικά, όταν πέσει το σκοτάδι και οι προσδοκίες μας έχουν πια διαλυθεί.