Φύλλο σαν καρδιά ή καρδιά σαν φύλλο;

Ποιος μπορεί να ξεχωρίσει πού τελειώνει η φύση και πού αρχίζει το συναίσθημα;

Ένα φύλλο παίρνει το σχήμα της καρδιάς, σαν να θέλησε το δέντρο να δώσει ορατή μορφή σε όσα δεν λέγονται. Κι εκείνη, η ανθρώπινη καρδιά, μοιάζει με φύλλο· γεννιέται, ανθίζει, αλλάζει χρώματα, παρασύρεται από τους ανέμους και κάποτε πέφτει, αφήνοντας πίσω της την ανάμνηση μιας άνοιξης.

Ίσως, τελικά, η φύση να μη μιμείται την καρδιά μας. Ίσως εμείς να αναγνωρίζουμε πάνω στα φύλλα όσα η ψυχή μας αναζητά.

Και τότε, ένα απλό φύλλο γίνεται κάτι περισσότερο από ένα κομμάτι του δέντρου. Γίνεται μια μικρή υπενθύμιση πως η ομορφιά δεν βρίσκεται μόνο σε όσα βλέπουμε, αλλά και σε όσα αισθανόμαστε κοιτάζοντάς τα.

Φύλλο σαν καρδιά ή καρδιά σαν φύλλο;

Ίσως να μην έχει σημασία. Αρκεί να μη χάσουμε την ικανότητα να βλέπουμε την καρδιά μέσα στο φύλλο και τη φύση μέσα μας.