Το ξύλο έχει κι αυτό την καρδιά του. Δεν χτυπά, δεν ανασαίνει, δεν γνωρίζει την ανυπομονησία των ζωντανών. Κι όμως, μέσα στους ομόκεντρους κύκλους του κρύβει μια ολόκληρη ζωή.
Κάθε δαχτυλίδι είναι κι ένα πέρασμα του χρόνου. Μια άνοιξη που ήρθε, ένα καλοκαίρι που επέμεινε, ένας χειμώνας που άφησε τα σημάδια του. Χρόνια ευφορίας και χρόνια σιωπής, αποτυπωμένα στο σώμα ενός δέντρου που κάποτε άγγιζε τον ουρανό.
Κι όταν το δέντρο πέσει, η ιστορία του δεν τελειώνει. Το ξύλο κρατά μέσα του το φως που δέχτηκε, τους ανέμους που άντεξε, τη βροχή που το πότισε. Γίνεται τραπέζι, πόρτα, γλυπτό, καταφύγιο για τη φαντασία κάποιου ανθρώπου. Αλλάζει μορφή, όχι μνήμη.
Ίσως γι’ αυτό μας γοητεύουν οι ρόζοι, οι ρωγμές και οι ακανόνιστες γραμμές του. Είναι οι ρυτίδες μιας ζωής που δεν ποζάρισε ποτέ για να φανεί όμορφη.
Η καρδιά του ξύλου δεν βρίσκεται στο κέντρο του κορμού, αλλά σε όσα κατάφερε να κρατήσει μέσα του ο χρόνος. Και ίσως αυτό να ισχύει και για εμάς. Γιατί η δική μας καρδιά δεν μετριέται από τα χρόνια που περάσαμε, αλλά από όσα αφήσαμε να μας αγγίξουν χωρίς να μας σκληρύνουν.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου