Το φθινόπωρο δεν μαραίνεται· μεταμορφώνεται. Τα δέντρα ανάβουν τις τελευταίες τους φωτιές, με φύλλα χρυσαφένια, πορφυρά και κεχριμπαρένια, ενώ το δάσος μοιάζει να έχει βυθιστεί σε μια σιωπηλή έκρηξη χρωμάτων. Το φως γλιστρά ανάμεσα στα κλαδιά, η γη στρώνεται με πολύχρωμα χαλιά και ο αέρας μυρίζει υγρασία, χώμα και αποσύνθεση.
Κάθε φύλλο που πέφτει είναι ένας μικρός αποχαιρετισμός, αλλά και μια υπόσχεση. Γιατί στη φύση τίποτα δεν τελειώνει πραγματικά· τα χρώματα παραδίδουν τη θέση τους στη σιωπή του χειμώνα, τα πεσμένα φύλλα γίνονται τροφή για το χώμα και ο θάνατος μετατρέπεται σε αρχή.
Κι έτσι, μέσα στην πιο θεαματική παρακμή της, η φύση μάς θυμίζει πως υπάρχει ομορφιά ακόμη και στην αλλαγή, πως η φθορά μπορεί να γίνει τέχνη και πως μερικές φορές ο κόσμος γίνεται πιο μαγευτικός λίγο πριν απογυμνωθεί από τα χρώματά του.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου