Ο έρωτας μοιάζει με δάσος. Δύο υπάρξεις συναντιούνται, πλησιάζουν, ριζώνουν η μία κοντά στην άλλη, χωρίς να γνωρίζουν αν οι σκιές τους θα αλληλοπροστατεύονται ή αν κάποτε το ένα δέντρο θα στερήσει από το άλλο το φως.
Στη φύση, η συμβίωση δεν απαιτεί ομοιότητα. Οι ρίζες μπλέκονται χωρίς να γίνονται μία, τα κλαδιά διασταυρώνονται χωρίς να χάνουν την κατεύθυνσή τους. Κάθε οργανισμός διατηρεί τη δική του ταυτότητα, ενώ συμμετέχει σε ένα σύνολο που τον ξεπερνά.
Ίσως αυτό να είναι και το μυστικό της ερωτικής συνύπαρξης. Να μπορείς να κατοικείς στον κόσμο του άλλου χωρίς να τον καταλαμβάνεις. Να γνωρίζεις τις σιωπές του χωρίς να απαιτείς να τις γεμίσεις, να αγγίζεις τις πληγές του χωρίς να τις διεκδικείς ως δικές σου, να μοιράζεσαι το κρεβάτι χωρίς να θεωρείς ότι σου ανήκει το σώμα που κοιμάται δίπλα σου.
Ο έρωτας, όπως και η φύση, χρειάζεται χώρο. Αν κλείσεις ένα λουλούδι στη χούφτα σου για να το κρατήσεις κοντά, μπορεί να το μαράνεις. Αν προσπαθήσεις να φυλακίσεις τον άνεμο, θα μείνεις με άδεια χέρια. Κι αν ζητήσεις από τον άνθρωπο που αγαπάς να γίνει η προέκτασή σου, κάποια στιγμή δεν θα έχεις δίπλα σου έναν σύντροφο, αλλά έναν καθρέφτη.
Η ερωτική συμβίωση δεν είναι η κατάργηση της μοναξιάς ούτε η συγχώνευση δύο ζωών σε μία. Είναι η δυνατότητα να παραμένεις ελεύθερος και ταυτόχρονα δεμένος, να φεύγεις για λίγο προς το δικό σου φως και να επιστρέφεις επειδή το επιθυμείς, όχι επειδή φοβάσαι να μείνεις μόνος.
Τα πλάσματα του δάσους δεν αγαπιούνται με ανθρώπινους όρους. Μας διδάσκουν, όμως, κάτι για τη συνύπαρξη: ότι η ζωή ευδοκιμεί μέσα από σχέσεις που δεν καταργούν τη διαφορετικότητα.
Ίσως η πιο ώριμη μορφή έρωτα να είναι αυτή: δύο άνθρωποι που δεν προσπαθούν να γίνουν ένα δέντρο, αλλά δημιουργούν μαζί ένα δάσος. Και μέσα του υπάρχει χώρος για τις ρίζες, τα κλαδιά, τις εποχές, ακόμη και για εκείνα τα ξέφωτα όπου ο καθένας μπορεί να σταθεί μόνος, χωρίς να πάψει να ανήκει στο μαζί.

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου