Και κάπως έτσι, κοντεύουμε να φάμε το 2026. Όχι ολόκληρο, βέβαια. Κάποιοι το έφαγαν ήδη με το κουτάλι, άλλοι το κατάπιαν αμάσητο κι άλλοι ακόμη προσπαθούν να χωνέψουν όσα τους έτυχαν.
Ο Οκτώβριος προχωράει ακάθεκτος, τα σούπερ μάρκετ αρχίζουν να μυρίζουν Χριστούγεννα και οι βιτρίνες ετοιμάζονται να μας πουλήσουν λίγη οικογενειακή θαλπωρή σε τιμή πολυτελείας. Σε λίγο θα ξεφυτρώσουν τα πρώτα λαμπιόνια, οι κουραμπιέδες, τα μελομακάρονα και οι γνωστές ευχές για υγεία, αγάπη και ευτυχία. Τα τρία τελευταία, ως γνωστόν, δεν περιλαμβάνονται σε καμία προσφορά Black Friday.
Και κάπου εκεί αρχίζει ο μεγάλος απολογισμός. Τι κάναμε, τι δεν κάναμε, ποιοι έφυγαν, ποιοι ήρθαν, τι χάσαμε και τι αφήσαμε να χαθεί επειδή νομίζαμε πως είχαμε άφθονο χρόνο. Ανακαλύπτουμε ξαφνικά ότι η χρονιά δεν τελειώνει στις 31 Δεκεμβρίου, αλλά κάθε φορά που συνειδητοποιούμε πως κάτι πέρασε και δεν πρόκειται να ξανάρθει.
Βέβαια, δεν χρειάζεται να μας πιάνει υπαρξιακή κρίση κάθε φορά που αλλάζει το ημερολόγιο. Η ζωή δεν είναι λογιστικό φύλλο για να ισοσκελίζουμε κέρδη και ζημιές. Είναι περισσότερο σαν ένα τραπέζι με φίλους, όπου σημασία δεν έχει πόσα πιάτα άδειασαν, αλλά ποιοι κάθισαν μαζί μας και πόσο γελάσαμε.
Ας μην αρχίσουμε, λοιπόν, από τώρα τις υποσχέσεις για τον καινούργιο χρόνο. Έχουμε ακόμη δυόμισι μήνες μπροστά μας. Χρόνο για μια εκδρομή, έναν έρωτα, ένα καλό φαγητό, ένα τηλεφώνημα που αναβάλλουμε, μια συγγνώμη που χρωστάμε ή μια ανοησία που έχουμε κάθε δικαίωμα να διαπράξουμε.
Τα Χριστούγεννα πλησιάζουν. Ο χρόνος, όμως, δεν περιμένει να στολίσουμε το δέντρο για να συνεχίσει.
Κι αν είναι να μετράμε μέρες, ας μετρήσουμε καλύτερα τις στιγμές που αξίζουν. Γιατί ο χρόνος περνάει έτσι κι αλλιώς. Το ζήτημα είναι να μη φτάσουμε στην Πρωτοχρονιά και ανακαλύψουμε ότι, ενώ μετρούσαμε αντίστροφα για τα Χριστούγεννα, ξεχάσαμε να ζήσουμε τον Οκτώβριο, τον Νοέμβριο και όσα μικρά θαύματα είχαν στριμωχτεί ανάμεσά τους.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου