Το καναρίνι στο κλουβί δεν γνωρίζει σε ποιον ανήκει η φυλακή. Εκείνο έχει λίγο νερό, λίγους σπόρους και μια κούνια που πηγαινοέρχεται χωρίς να οδηγεί πουθενά. Έχει και τη φωνή του. Ένα τραγούδι που γεμίζει το δωμάτιο, μα δεν μπορεί να διασχίσει τον ουρανό.
Ο άνθρωπος το φροντίζει, το προστατεύει από το κρύο, του καθαρίζει το κλουβί και καμαρώνει όταν κελαηδά. Το αγαπά, λέει. Και ίσως πράγματι να το αγαπά. Μόνο που μερικές φορές η αγάπη αποκτά μια παράξενη απαίτηση: να κρατάς κοντά σου αυτό που θα έπρεπε να είναι ελεύθερο.
Κάπως έτσι φτιάχνουμε και τις δικές μας φυλακές. Με βολικές συνήθειες, κοινωνικές συμβάσεις, φόβους και μικρές καθημερινές ανταμοιβές. Μας δίνουν ένα ασφαλές κλαδί να σταθούμε, λίγους σπόρους για να χορτάσουμε και την ψευδαίσθηση πως ο κόσμος τελειώνει εκεί όπου φτάνει το βλέμμα μας.
Κι όταν ακούμε ένα καναρίνι να τραγουδά, αναρωτιόμαστε αν είναι ευτυχισμένο. Ίσως, όμως, η σωστή ερώτηση να είναι άλλη: πόσο ελεύθερο μπορεί να είναι ένα πλάσμα όταν κάποιος άλλος αποφασίζει τα όρια του ουρανού του;
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου