Ο αργαλειός της μνήμης.

Ο αργαλειός δεν ύφαινε μόνο υφάσματα. Ύφαινε ζωές.

Με τον ρυθμικό του χτύπο, ανάμεσα στα ξύλινα μέρη και τις πολύχρωμες κλωστές, περνούσαν οι ώρες, οι εποχές και οι ιστορίες ανθρώπων που ήξεραν να δημιουργούν με τα χέρια τους. Τα νήματα μπλέκονταν, σταυρώνονταν, υποχωρούσαν και ξαναγύριζαν στη θέση τους, ώσπου να σχηματίσουν ένα ενιαίο σχέδιο. Όπως ακριβώς κι η ζωή.

Για τις γυναίκες των παλιότερων καιρών, ο αργαλειός ήταν κάτι περισσότερο από εργαλείο. Ήταν καθημερινή συντροφιά, χώρος δημιουργίας, καταφύγιο σκέψης. Εκεί, μέσα στον μονότονο ήχο του υφαντού, γεννιούνταν τραγούδια, ξετυλίγονταν μνήμες και μεταδίδονταν από γενιά σε γενιά μικρά μυστικά που δεν γράφτηκαν ποτέ σε βιβλία.

Σήμερα, ο αργαλειός μπορεί να στέκει ακίνητος σε μια παλιά γωνιά, με τη σκόνη να σκεπάζει τα ξύλα του και τις κλωστές να έχουν χάσει τα χρώματά τους. Κι όμως, αν σταθείς για λίγο μπροστά του, σχεδόν ακούς τον παλιό του ρυθμό. Γιατί κάθε υφαντό κρύβει μέσα του κάτι από τα χέρια που το δημιούργησαν, από τον χρόνο που αφιερώθηκε, από τη ζωή που πέρασε ανάμεσα στα νήματα.

Κι ίσως αυτό να είναι το πιο όμορφο μάθημα του αργαλειού: τίποτα σπουδαίο δεν υφαίνεται από μία μόνο κλωστή. Χρειάζονται πολλές, διαφορετικές μεταξύ τους, που συναντιούνται, διασταυρώνονται και αλληλοσυγκρατούνται. Έτσι δημιουργείται το σχέδιο. Έτσι αποκτά αντοχή το ύφασμα. Έτσι, άλλωστε, υφαίνεται κι ο κόσμος μας.