Η θάλασσα δεν αναγνωρίζει αξιώματα, ούτε υπογράφει συμβόλαια αιώνιας κυριαρχίας. Εκείνος που κάποτε κρατούσε το τιμόνι ενός μεγάλου καραβιού, έδινε διαταγές και όριζε πορεία, μπορεί αύριο να βρεθεί να κουμαντάρει μια μικρή βάρκα. Κι αν έχει μυαλό, ίσως τότε καταλάβει πως άλλο η τέχνη της ναυτοσύνης κι άλλο η μέθη της εξουσίας.
Γιατί το αξίωμα είναι ένα καπέλο που μπορεί να το πάρει ο άνεμος. Η αξία, όμως, φαίνεται όταν το χάσεις. Τότε ξεχωρίζει ο καπετάνιος από εκείνον που απλώς είχε συνηθίσει να τον αποκαλούν έτσι.
Κι η ζωή, που δεν συγκινείται από γαλόνια και παράσημα, έχει τον δικό της τρόπο να μοιράζει ρόλους. Σήμερα στο κατάστρωμα, αύριο στη βάρκα, μεθαύριο ίσως στην ακτή, να κοιτάζεις τα καράβια που κάποτε θεωρούσες δικά σου.
Γιατί δεν είναι ντροπή να γίνεις από καπετάνιος βαρκάρης. Ντροπή είναι να χρειάζεσαι πάντα ένα καράβι για να αισθάνεσαι μεγάλος.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου