Η ζωή έχει έναν παράξενο τρόπο να αποκαθιστά την τάξη της. Εκεί που κάποιος συνήθισε να δίνει εντολές, μπορεί να βρεθεί να εκτελεί εντολές άλλων. Από την καρέκλα της εξουσίας στο σκαμνί της αναμονής, από το χειροκρότημα στην αδιαφορία. Γιατί η εξουσία είναι δανεική, η κοινωνική καταξίωση εφήμερη και η αλαζονεία κακός σύμβουλος.
Το «κι από δήμαρχος κλητήρας» δεν περιγράφει απλώς μια κοινωνική πτώση. Περιγράφει την εκδίκηση της πραγματικότητας απέναντι σε όσους μπέρδεψαν το αξίωμα με την αξία τους. Κανείς δεν είναι τόσο μεγάλος ώστε να μην μπορεί να μικρύνει, ούτε τόσο ασήμαντος ώστε να μην αξίζει τον σεβασμό.
Το πρόβλημα, άλλωστε, δεν είναι να γίνεις από δήμαρχος κλητήρας. Είναι να πιστέψεις πως, επειδή έγινες δήμαρχος, οι υπόλοιποι γεννήθηκαν για να είναι κλητήρες σου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου