Το 1860, ο Γκασπάρε Καμπάρι δημιουργεί στην Ιταλία ένα ποτό που δεν προσπαθεί να γίνει αρεστό σε όλους. Κόκκινο, πικρό, με μια γεύση που μένει στο στόμα περισσότερο απ’ όσο διαρκεί η πρώτη εντύπωση. Αργότερα, το Campari θα βρει τη θέση του στα καφέ του Μιλάνου, στις αφίσες της μοντέρνας τέχνης και στα κοκτέιλ της αστικής ζωής. Από το μπουκάλι στο Negroni, κι από εκεί στη διαφήμιση, θα γίνει κάτι περισσότερο από ένα απεριτίφ: μια μικρή υπόσχεση κομψότητας.
Γιατί ο καπιταλισμός δεν πουλά μόνο πράγματα. Πουλά τον τρόπο με τον οποίο θέλουμε να βλέπουμε τον εαυτό μας κρατώντας τα. Ακόμη και η πικράδα μπορεί να γίνει πολυτέλεια, αρκεί να σερβιριστεί στο κατάλληλο ποτήρι.
Κι όμως, η πικράδα έχει τη δική της πολιτική. Ζούμε σε μια κοινωνία που θέλει τα πάντα γλυκά: την πολιτική χωρίς συγκρούσεις, την ενημέρωση χωρίς δυσάρεστες αλήθειες, την ευημερία χωρίς κοινωνικές αντιθέσεις. Θέλουμε να καταναλώνουμε ακόμη και την αμφισβήτηση, αρκεί να μην ενοχλεί κανέναν. Να επαναστατούμε με ασφάλεια και να διαφωνούμε χωρίς να αλλάζει τίποτα.
Το Campari, τουλάχιστον, δεν προσποιείται. Η πικράδα του δεν εξαφανίζεται μέσα στη γλυκύτητα· συνυπάρχει μαζί της, όπως στο Negroni, όπου οι διαφορετικές γεύσεις δεν ακυρώνουν η μία την άλλη, αλλά δημιουργούν μια νέα ισορροπία.
Ίσως αυτό να είναι και το μάθημα του απεριτίφ: η ζωή δεν χρειάζεται να γίνει γλυκιά για να είναι απολαυστική. Ούτε η κοινωνία δίκαιη επειδή έμαθε να κρύβει τις αντιθέσεις της.
Άλλωστε, η πικράδα δεν είναι πάντα δυσάρεστη. Μερικές φορές είναι απλώς η γεύση της αλήθειας, πριν προλάβουμε να της προσθέσουμε ζάχαρη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου