22/10/26

Το άλλο μισό της βαρβαρότητας.



Η βαρβαρότητα δεν χρειάζεται πάντοτε ανθρώπους που χτυπούν, βασανίζουν ή εξοντώνουν. Χρειάζεται και ανθρώπους που κοιτούν αλλού. Εκείνους που συνηθίζουν την αδικία, που προσπερνούν τον πόνο, που βρίσκουν πάντα μια δικαιολογία για να μη διαταράξουν την ησυχία τους.

Ο ένας ασκεί τη βία, ο άλλος την παρακολουθεί. Ο ένας χτίζει το στρατόπεδο, ο άλλος πείθει τον εαυτό του πως δεν είναι δική του δουλειά. Κι έτσι, ανάμεσα στον θύτη και στο θύμα, φυτρώνει η πιο βολική συνενοχή: η σιωπή.

Γιατί η βαρβαρότητα δεν επικρατεί μόνο όταν οι άνθρωποι χάνουν την ανθρωπιά τους, αλλά κι όταν διατηρούν την ανθρωπιά τους αποκλειστικά για τον εαυτό τους και τους δικούς τους.

Το άλλο μισό της βαρβαρότητας είναι να την ανέχεσαι. 

Να τη βλέπεις και να συνηθίζεις. Να την καταδικάζεις θεωρητικά και να τη δικαιολογείς στην πράξη. Να πιστεύεις πως, όσο δεν χτυπά τη δική σου πόρτα, ο κόσμος εξακολουθεί να λειτουργεί κανονικά.

Μόνο που η βαρβαρότητα δεν σταματά στην πόρτα του θύματος. Περιμένει απλώς τη σειρά των υπολοίπων.

Και τότε, ίσως να μην υπάρχει πια κανείς για να διαμαρτυρηθεί.


Δεν υπάρχουν σχόλια: