Η όραση είναι η πρώτη αίσθηση που μας κάνει να πιστεύουμε πως γνωρίζουμε τον κόσμο. Βλέπουμε και θεωρούμε ότι καταλάβαμε. Κι όμως, ανάμεσα σε αυτό που κοιτάζει το μάτι και σε αυτό που πραγματικά υπάρχει, μεσολαβεί πάντα ο νους.
Το μάτι καταγράφει εικόνες. Η εμπειρία τους δίνει νόημα. Και η προκατάληψη, πολλές φορές, τους δίνει ένα νόημα που δεν είχαν ποτέ.
Στη χειρουργική, η όραση έχει σχεδόν μυθική αξία. Το χειρουργικό πεδίο αποκαλύπτεται μπροστά στον χειρουργό και μαζί του αποκαλύπτονται ανατομικές παραλλαγές, σχέσεις, όρια και απρόβλεπτες λεπτομέρειες. Όμως η εικόνα δεν είναι η αλήθεια· είναι το πρώτο της ίχνος.
Ένα αγγείο μπορεί να μοιάζει με κάτι άλλο. Ένας ιστός μπορεί να κρύβει τη σημασία του πίσω από την εμφάνισή του. Μια βλάβη μπορεί να φαίνεται σαφής στην απεικόνιση και να αποδεικνύεται πολύ διαφορετική όταν το ανθρώπινο χέρι βρεθεί απέναντί της.
Γι’ αυτό ο χειρουργός δεν πρέπει απλώς να βλέπει. Πρέπει να παρατηρεί.
Να βλέπει αυτό που βρίσκεται μπροστά του, αλλά και αυτό που απουσιάζει. Να διαβάζει τη λεπτομέρεια, τη σχέση, τη μεταβολή. Να καταλαβαίνει πότε η εικόνα επιβεβαιώνει τη σκέψη του και πότε την αμφισβητεί.
Γιατί η όραση μπορεί να ανοίξει την πόρτα της γνώσης. Δεν εγγυάται όμως ότι περάσαμε μέσα.
Και κάπου εκεί αρχίζει η πραγματική χειρουργική: όταν ο χειρουργός παύει να εμπιστεύεται μόνο αυτό που βλέπει και αρχίζει να αναρωτιέται τι είναι αυτό που δεν βλέπει ακόμη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου