Η πανσέληνος του κυνηγού.

Ο Οκτώβρης έχει το δικό του φεγγάρι. Ένα φεγγάρι που δεν μοιάζει να φωτίζει απλώς τη νύχτα, αλλά να ξυπνά κάτι αρχέγονο μέσα της.

Η Πανσέληνος του Κυνηγού, όπως ονομάστηκε στην παράδοση των λαών του Βορρά, συνδέεται με την εποχή που η φύση ετοιμάζεται να αποσυρθεί στον χειμερινό της ύπνο. Τα χωράφια έχουν θεριστεί, τα δάση γεμίζουν χρυσοκόκκινα φύλλα και τα ζώα αναζητούν τροφή πριν από το μεγάλο κρύο. Κάτω από το δυνατό φως του φεγγαριού, οι άνθρωποι μπορούσαν άλλοτε να κινούνται και να κυνηγούν ακόμη κι όταν η μέρα είχε τελειώσει.

Κι όμως, υπάρχει κάτι παράξενα αντιφατικό σ' αυτό το φεγγάρι. Το λένε του Κυνηγού, μα εκείνο δεν κυνηγά τίποτα. Στέκεται ψηλά, αμέτοχο στις αγωνίες της γης, και φωτίζει με την ίδια αδιαφορία εκείνον που κρατά το όπλο και εκείνον που τρέχει να σωθεί.

Ίσως, τελικά, η πανσέληνος να μας θυμίζει πως η ομορφιά δεν παίρνει θέση. Φωτίζει την θάλασσα, ασημώνει κορυφές, αποκαλύπτει μονοπάτια,  και κάνει τα φύλλα να μοιάζουν με μικρές φλόγες. Κι αν σταθείς για λίγο κάτω από το φως της, μπορεί να ξεχάσεις πως ο άνθρωπος είναι το μόνο πλάσμα που συχνά μετατρέπει την ομορφιά σε στόχο.

Απόψε, λοιπόν, ας αφήσουμε τα όπλα κάτω. Ας γίνουμε περιπατητές μιας νύχτας που δεν μας ανήκει. Γιατί η Γη δεν είναι σκηνικό μόνο της δικής μας ζωής, ούτε οι άλλοι κομπάρσοι στις επιθυμίες μας. Είναι ένας ολόκληρος κόσμος που υπήρχε πριν από εμάς και θα συνεχίσει να υπάρχει και μετά.

Κάτω από την Πανσέληνο του Κυνηγού, το πιο όμορφο θήραμα είναι η ίδια η στιγμή. Και το μόνο που αξίζει να πάρουμε μαζί μας είναι η ανάμνησή της.