Υπάρχει μια ηλικία που δεν μετριέται με χρόνια, αλλά με εκπλήξεις που έχουν πάψει να σε εκπλήσσουν. Νομίζεις πως γνώρισες όλους τους τύπους ανθρώπων, πως είδες κάθε πιθανή εκδοχή της υποκρισίας, πως εξάντλησες τον κατάλογο της ανοησίας και πως η ανθρώπινη συμπεριφορά δεν έχει πια καινούργια κόλπα να σου δείξει.
Κι εκεί ακριβώς, όταν αρχίζεις να πιστεύεις πως τίποτα δεν μπορεί να σε ξαφνιάσει, εμφανίζεται κάποιος και σου αποδεικνύει ότι υποτίμησες τις δυνατότητες του παραλόγου.
Βλέπεις ανθρώπους να προδίδουν εκείνους που τους στήριξαν, να μιλούν για αξίες που δεν γνώρισαν ποτέ, να κουνάνε το δάχτυλο για αμαρτίες που οι ίδιοι διαπράττουν με συνέπεια και να φορούν τη μάσκα της αξιοπρέπειας με την άνεση ανθρώπου που ξέχασε ότι υπάρχει καθρέφτης.
Και τότε χαμογελάς. Όχι επειδή διασκεδάζεις, αλλά επειδή κάπου ανάμεσα στην απογοήτευση και στην εμπειρία ανακαλύπτεις πως η έκπληξη δεν είναι πάντα ένδειξη αθωότητας. Μερικές φορές είναι η τελευταία προσπάθεια του μυαλού να συμφιλιωθεί με όσα αρνείται να πιστέψει.
Το πρόβλημα, τελικά, δεν είναι ότι οι άνθρωποι μπορούν να γίνουν χειρότεροι απ’ όσο φανταζόσουν. Είναι ότι εσύ εξακολουθείς να τους μετράς με τα δικά σου μέτρα.
Κι όταν νομίζεις πως τα έχεις δει όλα, η ζωή σού κλείνει το μάτι και σου λέει:
«Μην ανησυχείς. Δεν έχεις δει ακόμη τίποτα. Απλώς μέχρι τώρα ήσουν θεατής. Περίμενε να γίνεις πρωταγωνιστής».
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου