Το Campari είναι μια μικρή αλληγορία της ζωής. Κόκκινο σαν επιθυμία, πικρό σαν απογοήτευση, διάφανο σαν τις υποσχέσεις εκείνων που θέλουν να μας πείσουν ότι όλα πηγαίνουν καλά.
Η πικράδα του δεν κρύβεται πίσω από τη ζάχαρη. Δεν προσπαθεί να γίνει αρεστό. Έχει χαρακτήρα, απαιτεί εξοικείωση και αφήνει στη γλώσσα μια επίγευση που δεν ξεχνιέται εύκολα.
Κάπως έτσι είναι και η εποχή μας. Μας σερβίρουν την ακρίβεια με γαρνιτούρα ευημερίας, την ανέχεια με επικάλυψη επιδομάτων και την απώλεια αγοραστικής δύναμης ως αποκλιμάκωση του πληθωρισμού. Το ποτήρι γεμίζει λιγότερο, αλλά οι ειδικοί επιμένουν ότι η στάθμη σταθεροποιείται.
Ίσως, λοιπόν, το Campari να είναι το καταλληλότερο ποτό για να καταλάβουμε την οικονομία. Μια σταγόνα πικράδας, λίγη γλυκύτητα για τα προσχήματα και αρκετό πάγο για να αντέχεται η πραγματικότητα.
Γιατί υπάρχουν πικρές αλήθειες που δεν χρειάζονται ζάχαρη. Χρειάζονται μόνο καθαρό βλέμμα και γερό στομάχι.
Και στην τελική, δεν είναι το Campari που έγινε ακριβό. Είναι η ζωή που έγινε φθηνή για εκείνους που την κοστολογούν και πανάκριβη για εκείνους που τη ζουν.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου