Η τέχνη έχει μια παράξενη ικανότητα: να κάνει ορατό εκείνο που δεν βλέπεται και να δίνει μορφή σε όσα δυσκολευόμαστε να εκφράσουμε. Δεν χρειάζεται πάντοτε να την καταλαβαίνουμε. Αρκεί να μας συγκινεί, να μας ταράζει, να μας προκαλεί ή να μας κάνει να σταθούμε για λίγο απέναντι στον εαυτό μας.
Ένας πίνακας μπορεί να κρύβει περισσότερες αλήθειες από ένα ολόκληρο βιβλίο. Μια μουσική φράση να ξυπνά μνήμες που θεωρούσαμε χαμένες. Ένα γλυπτό να φυλακίζει την κίνηση μέσα στην ακινησία. Και μια θεατρική σκηνή να αποκαλύπτει την τραγωδία της καθημερινότητάς μας.
Η γοητεία της τέχνης βρίσκεται ακριβώς στην ελευθερία της. Δεν υπακούει σε κανόνες χρησιμότητας, δεν ζητά άδεια από την πραγματικότητα και δεν υποχρεούται να είναι ευχάριστη. Μπορεί να είναι άσχημη, προκλητική, ακατανόητη, ακόμη και ενοχλητική. Δεν υπάρχει για να διακοσμεί τους τοίχους μας, αλλά για να αναστατώνει τη σκέψη μας.
Ίσως γι' αυτό κάθε εποχή προσπαθεί να την αγοράσει, να την ταξινομήσει, να την εμπορευματοποιήσει ή να τη λογοκρίνει. Γιατί η πραγματική τέχνη έχει κάτι επικίνδυνο: δεν μας αφήνει να βλέπουμε τον κόσμο με τα μάτια που μας έμαθαν.
Και τελικά, το σπουδαιότερο έργο τέχνης δεν είναι εκείνο που κρέμεται στον τοίχο ενός μουσείου, αλλά εκείνο που, αφού το αντικρίσουμε, συνεχίζει να κατοικεί μέσα μας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου