Πρέπει να προσέχουμε τι μας σερβίρουν;

 

Δεν είναι μόνο το πιάτο που χρειάζεται προσοχή. Είναι και το τραπέζι.

Γιατί υπάρχουν άνθρωποι που ξέρουν να σερβίρουν. Να βάζουν το σωστό χαμόγελο, το κατάλληλο περιτύλιγμα, λίγη σάλτσα εντυπωσιασμού και μια γενναία δόση βεβαιότητας. Και ύστερα περιμένουν να φάμε χωρίς να ρωτήσουμε τι ακριβώς υπάρχει από κάτω.

Μας σερβίρουν ειδήσεις, απόψεις, φόβους, επιθυμίες, πρότυπα. Μας σερβίρουν ακόμη και ανάγκες που μέχρι χθες δεν γνωρίζαμε ότι είχαμε. Κάποτε το πιάτο είναι γεμάτο· άλλοτε είναι σχεδόν άδειο, αλλά η παρουσίαση είναι τόσο περίτεχνη ώστε ξεχνάμε να κοιτάξουμε την ποσότητα.

Η εποχή μας έχει τελειοποιήσει την τέχνη του σερβιρίσματος. Δεν χρειάζεται πλέον να αλλάξεις την ουσία. Αρκεί να αλλάξεις την ετικέτα.

Το πρόβλημα, λοιπόν, δεν είναι πάντοτε αυτό που τρώμε. Είναι ότι συνηθίσαμε να καταπίνουμε αμάσητα.

Κι ίσως η πιο χρήσιμη μορφή κριτικής σκέψης να αρχίζει από μια απλή ερώτηση, σχεδόν γαστρονομική:

Ποιος το μαγείρεψε, με τι υλικά και κυρίως - ποιος θέλει να το φάμε;