Στο γυμναστήριο ο άνθρωπος δεν γυμνάζει μόνο το σώμα του. Γυμνάζει και την εικόνα που έχει γι’ αυτό. Μπαίνει για να δυναμώσει τους μυς και, κάπου ανάμεσα σε έναν καθρέφτη και μια σειρά κοιλιακών, αρχίζει να σηκώνει μαζί με τα βάρη και το βάρος του βλέμματος των άλλων.
Ο καθρέφτης είναι παντού. Δεν δείχνει απλώς το σώμα· το αξιολογεί. Οι ώμοι, η κοιλιά, τα μπράτσα, οι γλουτοί, η μέση μετατρέπονται σε μικρές χρηματιστηριακές αξίες. Άνοδος, πτώση, κέρδος, ζημιά. Το σώμα παύει να είναι το σπίτι του ανθρώπου και γίνεται το βιογραφικό του.
Και τότε αρχίζει η μεγάλη παρεξήγηση: η υγεία συγχέεται με την εμφάνιση, η άσκηση με την επίδειξη, η δύναμη με την εικόνα της δύναμης. Δεν έχει σημασία μόνο να είσαι καλά· πρέπει να φαίνεσαι καλά. Κι αν γίνεται, να το γνωρίζουν και οι υπόλοιποι.
Η εποχή των κοινωνικών δικτύων έκανε αυτή τη ματαιοδοξία ακόμη πιο αποτελεσματική. Το σώμα δεν αρκεί να υπάρχει. Πρέπει να φωτογραφηθεί. Ο ιδρώτας χρειάζεται κοινό, η προσπάθεια λεζάντα και ο μυς φωτισμό. Ακόμη και η αυτοπειθαρχία μπορεί να μετατραπεί σε διαφήμιση του εαυτού.
Κι όμως, υπάρχει κάτι βαθιά ανθρώπινο στην προσπάθεια να κρατήσει κανείς το σώμα του δυνατό. Δεν είναι ματαιοδοξία να θέλεις να κινηθείς, να αντέξεις, να μεγαλώσεις με αξιοπρέπεια. Ματαιοδοξία είναι να πιστεύεις πως μπορείς να νικήσεις τον χρόνο επειδή πρόσθεσες μερικά κιλά στη μπάρα.
Γιατί ο χρόνος δεν σηκώνει βάρη.
Και μπροστά του όλοι, αργά ή γρήγορα, αφήνουμε κάτω τη μπάρα, τον καθρέφτη, τα μπράτσα, τις φωτογραφίες και την ανάγκη να μας θαυμάζουν.
Το σώμα που τόσο επίμονα χτίζαμε θα γεράσει.
Το μόνο που ίσως αξίζει να μείνει όρθιο είναι ο άνθρωπος που κατοικούσε μέσα του.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου