Ο άνθρωπος δεν ζει μόνο τη ζωή που του συνέβη. Ζει και όλες εκείνες τις ζωές που δεν έζησε ποτέ.
Κάπου μέσα του υπάρχει πάντα μια εναλλακτική ζωή. Εκείνη που θα είχε αρχίσει αν είχε πάρει έναν διαφορετικό δρόμο, αν είχε μείνει σε έναν έρωτα, αν είχε φύγει από μια δουλειά, αν είχε τολμήσει ένα ταξίδι, αν είχε πει μια λέξη που τελικά κράτησε μέσα του. Μια δεύτερη, αόρατη βιογραφία, γραμμένη όχι με γεγονότα αλλά με «αν».
Ο άνθρωπος μεγαλώνει περιμένοντας. Περιμένει τον μεγάλο έρωτα, την επιτυχία, την οικονομική άνεση, την αναγνώριση, την κατάλληλη στιγμή. Κι όταν κάτι δεν συμβεί, δεν το εγκαταλείπει πάντοτε. Το μεταφέρει στην εναλλακτική ζωή του.
Εκεί όλα μπορούν να συμβούν.
Εκεί ο έρωτας που χάθηκε συνεχίζει να υπάρχει. Η δουλειά που δεν τόλμησε να αφήσει έχει γίνει ήδη μια σπουδαία καριέρα. Το ταξίδι που ανέβαλε έχει πραγματοποιηθεί. Η επιλογή που φοβήθηκε αποδεικνύεται, εκ των υστέρων, η σωστή. Στην εναλλακτική ζωή δεν υπάρχουν αποτυχίες· υπάρχουν μόνο οι επιτυχίες που δεν προλάβαμε να ζήσουμε.
Και ίσως αυτή να είναι η πιο ύπουλη μορφή ματαιοδοξίας: να συγκρίνουμε την πραγματική μας ζωή με μια φανταστική ζωή που δεν χρειάστηκε ποτέ να αντιμετωπίσει την πραγματικότητα.
Γιατί η εναλλακτική ζωή δεν έχει λογαριασμούς, φθορά, αρρώστια, απογοητεύσεις, λάθη. Δεν έχει τίποτε από εκείνα που κάνουν μια ζωή πραγματική. Είναι τέλεια ακριβώς επειδή δεν συνέβη.
Κι όμως, η πραγματική ζωή βρίσκεται αλλού. Στους ανθρώπους που έμειναν. Σε εκείνους που χάθηκαν. Στις αποφάσεις που πήραμε και στις συνέπειές τους. Στα λάθη που δεν διορθώθηκαν, αλλά μας διαμόρφωσαν. Στα μικρά πράγματα που δεν φωτογραφήθηκαν ποτέ και όμως υπήρξαν.
Ίσως η ωριμότητα να αρχίζει όταν ο άνθρωπος πάψει να πενθεί διαρκώς τον εαυτό που θα μπορούσε να είχε γίνει και αρχίσει να κατοικεί τον εαυτό που έγινε.
Γιατί η ζωή δεν είναι πρόβα.
Δεν υπάρχει δεύτερη εκδοχή της ίδιας ζωής για να τη δοκιμάσουμε καλύτερα. Υπάρχουν μόνο οι δρόμοι που πήραμε και εκείνοι που άφησε η ζωή πίσω μας.
Και κάπου στο τέλος, η μεγαλύτερη ειρωνεία είναι πως μπορεί να περάσουμε ολόκληρη τη ζωή μας νοσταλγώντας μια άλλη ζωή, χωρίς να καταλάβουμε ότι κάποιος άλλος -ο φανταστικός εαυτός μας- θα έδινε τα πάντα για να ζήσει αυτή που εμείς θεωρήσαμε δεδομένη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου